ซ่งจิ่งเดินเข้ามาสองก้าว ความดุดันและเย็นชาบนใบหน้าลดลงไปสองส่วน ก่อนจะยิ้มให้ไจ้เจิ้งชิง “ลุงไจ้”
ผู้อำนวยการหวงตกตะลึงอย่างยิ่ง หัวใจเต้นตุบ ๆ ติดต่อกันหลายครั้ง
ซ่งจิ่งเป็นแค่ลูกสาวของตระกูลหลินไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงมีความเกี่ยวข้องกับเลขาธิการไจ้ได้? แถมดูจากท่าทางแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนยังไม่ธรรมดาอีกด้วย
พระเจ้า! ถ้าเขารู้ว่าซ่งจิ่งมีความสัมพันธ์เช่นนี้กับเลขาธิการไจ้ เมื่อครู่เขาจะยอมประนีประนอม หวังให้เรื่องผ่านไปอย่างคลุมเครือได้อย่างไร
ผู้อำนวยการหวงร้อนใจจนมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
ไจ้เจิ้งชิงยิ้ม “เสี่ยวจิ่ง เล่าให้ลุงฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น?”
ซ่งจิ่งเหลือบมองผู้อำนวยการหวงที่เริ่มเช็ดเหงื่อเย็นแล้ว ก่อนยิ้มบาง ๆ “ไม่มีอะไรค่ะ แค่มีคนเข้าไปขโมยข้อสอบในห้องพักครูเพื่อจะให้หนูถูกไล่ออกจากโรงเรียนเท่านั้นเอง”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?” ไจ้เจิ้งชิงหรี่ตา แรงกดดันของผู้มีอำนาจในตัวเขาเผยออกมาทันที “ผู้อำนวยการหวง การมีคนเข้าไปขโมยข้อสอบในห้องพักครูไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ในห้องมีภาพจากกล้องวงจรปิด ตรวจสอบได้ใช่ไหม?”
“ได้ครับ ได้ครับ” เวลานี้ผู้อำนวยการหวงจะกล้าบอกว่าตรวจสอบไม่ได้ได้อย่างไร “ผู้อำนวยการหลี่ รีบไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมาเดี๋ยวนี้”
ผู้อำนวยการหลี่พยักหน้า แล้วรีบไปยังห้องควบคุมกล้องวงจรปิดทันที
จงอวี่หัวกับหลิวติ้งสบตากัน เธอส่งสายตาให้หลิวติ้งไม่หยุด ส่วนหลิวติ้งยิ้มอย่างได้ใจ ท่าทางสงบนิ่งมั่นใจ
เห็นเขาทำท่าเช่นนั้น จงอวี่หัวก็รู้ว่าเขาต้องเตรียมการอะไรไว้อีก จึงวางใจลง
ไม่นานผู้อำนวยการหลี่ก็กลับมาพร้อมแฟลชไดรฟ์ ในห้องทำงานผู้อำนวยการมีคอมพิวเตอร์อยู่แล้ว แค่เสียบแฟลชไดรฟ์ก็ตรวจดูภาพจากกล้องวงจรปิดในช่วงสองวันนี้ได้