สือเยี่ยนอ่านข้อความแล้วเก็บโทรศัพท์ เปิดประตูรถลงมา
“พี่เยี่ยน เราไม่รอคุณหนูซ่งแล้วหรือครับ” เซียงเหวินซิงที่นั่งอยู่เบาะคนขับหันกลับมาถาม ชีซางก็หันตามมาด้วย
สือเยี่ยนก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ หนหนึ่ง คิ้วตาเย็นชาพลันเปล่งประกายงดงาม ราวกับร่วงหล่นจากแดนเมฆ ชั่วขณะนั้นงามสะกดตาไร้ผู้ใดเทียบ
เซียงเหวินซิงกับชีซางต่างตาพร่าจากรอยยิ้มนั้น ไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงที่เห็นใบหน้าของพี่เยี่ยนแล้วพากันเข้าหา แม้แต่พวกเขาเองบางครั้งยังถูกทำให้หลงใหล
“พี่เยี่ยน จะไปไหนครับ” ชีซางเปิดประตูรถลงมาด้วย
สือเยี่ยนหยิบบุหรี่ออกมาคาบไว้ตรงมุมปาก เงยหน้ามองประตูมหาวิทยาลัยซือเยี่ยน เอียงศีรษะจุดบุหรี่แล้วสูบหนึ่งครั้ง ก่อนปิดประตูรถส่ง ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มทั้งเย้ายวนและเจ้าเล่ห์ “ไปเป็นที่พึ่งให้สาวน้อย”
เวลานี้มหาวิทยาลัยซือเยี่ยนกำลังเรียนคาบสุดท้ายของช่วงเช้า ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยค่อนข้างเงียบสงบ
ทั้งสามเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย รปภ.หน้าประตูถูกบรรยากาศกดดันจนชะงัก ไม่กล้าเข้าไปขวางพวกเขา
เหล่าคณาจารย์และเจ้าหน้าที่ในมหาวิทยาลัยเห็นทั้งสามแล้วอดหยุดฝีเท้า หันมามองไม่ได้ เพราะรูปลักษณ์ของทั้งสามโดดเด่นสะดุดตาเหลือเกิน
โดยเฉพาะชายหนุ่มที่เดินอยู่ตรงกลาง ไม่เพียงหน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น บรรยากาศรอบตัวยังทรงพลัง ชวนให้รู้สึกว่าเป็นคนที่ไม่มีทางเอื้อมถึง
“ขอโทษนะครับ ขอถามหน่อยว่าห้องผู้อำนวยการอยู่ทางไหนครับ” ชีซางเอ่ยถามอย่างสุภาพ
“เอ๊ะ? อ๋อ ห้องผู้อำนวยการอยู่ห้องสุดท้ายบนชั้นสามค่ะ พวกคุณขึ้นไปแล้วเดินตามทางเดินไปจนสุดก็ถึงค่ะ” คุณครูสาวที่ถูกถามหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที แทบพูดไม่เป็นคำ