สือเยี่ยนเลิกคิ้ว ซ่งจิ่งหรี่ตา ทั้งคู่ปะทะกันราวกับฟ้าผ่าฟ้าลั่น ไม่มีใครเกรงกลัวใคร
เซียงเหวินซิงกับชีซางรู้สึกว่าพวกเขาไม่ควรอยู่ตรงนี้เลย เรื่องพี่ชายกับเด็กน้อยอะไรกัน เห็นชัด ๆ ว่าทั้งคู่เป็นคนใหญ่คนโต
“เมี้ยว” แมวดำน้อยร้องขึ้นในอ้อมแขนของซ่งจิ่ง
ซ่งจิ่งหลุบตาลง ยกถุงใบใหญ่สองใบที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา ก่อนจะอุ้มแมวดำน้อยเดินออกจากร้านสัตว์เลี้ยงด้วยสีหน้าเย็นชา
เซียงเหวินซิงอดใจไม่ไหว “พี่เยี่ยน คุณ...”
สีหน้าของสือเยี่ยนเย็นชาลง เขาเดินออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
คำถามที่แทบจะหลุดจากปากของเซียงเหวินซิงถูกกลืนกลับลงไป เขาไม่กล้าเอ่ยออกมา
“พี่เยี่ยน ยาหมายเลข 005 กำลังถูกส่งไปยังหน่วยหก คนของเสวี่ยอิงไม่ยอมล้มเลิก ตอนนี้ส่งยอดฝีมือของเสวี่ยถังออกมาแล้ว” ทั้งสามขึ้นรถ ชีซางเริ่มพูดเรื่องสำคัญ
“หุบปากตาข่ายให้แคบลง ใครมาก็จับให้หมด อย่าปล่อยให้รอดไปแม้แต่คนเดียว” น้ำเสียงของสือเยี่ยนแฝงไว้ด้วยจิตสังหาร เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้มแต่ก็ไม่เชิง รอบกายแผ่รังสีอำมหิตดุจเทพสังหาร “ช่วงหลายปีมานี้เสวี่ยอิงอยู่สุขสบายเกินไป จนลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร”
“ฮ่า ๆ คนของเสวี่ยอิงคงคิดจนหัวแทบแตกก็ยังนึกไม่ถึงว่า ยาหมายเลข 005 ที่เราใช้ล่อพวกมันมาเป็นแค่เหยื่อล่อเท่านั้น ยาหมายเลข 005 ของจริงอย่างช้าที่สุดคืนนี้ก็ส่งถึงหน่วยหกได้แล้ว” เซียงเหวินซิงถูมืออย่างกระตือรือร้น “พี่เยี่ยน คืนนี้ให้ผมบุกนำเองนะ ผมไม่ถูกชะตากับพวกเสวี่ยอิงมานานแล้ว”