ซูหลวนนั่งอยู่ตรงที่นั่งด้านนอกของซ่งจิ่งโดยไม่ขยับ “คุณครูจง ซ่งจิ่งไม่สบายครับ”
อ้วนรีบช่วยพูดเสริม “ใช่ครับคุณครูจง ซ่งจิ่งป่วย อาการค่อนข้างหนัก ไม่ได้ตั้งใจหลับในห้องเรียนครับ”
“ป่วยเหรอ? หึ คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าพวกเด็กเรียนแย่อย่างพวกเธอมักใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรบ้าง?” จงอวี่หัวตบข้อสอบสองแผ่นลงบนโต๊ะเรียนดังเพียะ “ปกติก็ไม่ได้ป่วยแท้ ๆ ยังหาเรื่องปวดหัวตัวร้อนสารพัดเพื่อขอลาเรียนหนีโรงเรียน ถ้าป่วยจริงก็ควรรีบไปโรงพยาบาลอย่างเอิกเกริกสิ จะมาโรงเรียนได้ยังไง!”
“ฉันจะบอกให้ พวกเธอเล่นลูกไม้อะไร ฉันรู้ทันหมดนั่นแหละ”
จงอวี่หัวเอาแต่เรียกพวกเขาว่าเด็กเรียนแย่ สีหน้านักเรียนทุกคนในห้อง 21 จึงหม่นลง
ซูหลวนหน้าบึ้ง ปกติเขาไม่หลับในคาบของจงอวี่หัว ไม่ใช่เพราะกลัวเธอ แต่เพราะไม่อยากฟังเธอพูดจาน่ารำคาญ อีกทั้งไม่อยากให้ครูกวนต้องมาฟังคำประชดประชันของเธอด้วย จงอวี่หัวได้คืบจะเอาศอก คิดจริง ๆ หรือว่าใคร ๆ ต่างก็กลัวเธอ
ซูหลวนผลักโต๊ะเรียนของตัวเองออกดังโครม ก่อนลุกขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
อ้วนกับพวกเพื่อน ๆ ส่งสายตาห้ามเขาสุดชีวิต พี่หลวน อย่าวู่วามนะ อดทนสักนิดแล้วทุกอย่างจะสงบเอง ยัยแม่มดหนวดยาวนี่ทำชั่วไว้ เดี๋ยวก็ต้องเจอคนจัดการเข้าสักวัน
“ลองตบโต๊ะอีกทีสิ!” ซูหลวนสูงเกือบ 190 เซนติเมตร พอลุกขึ้นก็สูงกว่าจงอวี่หัวอยู่เต็มศีรษะ
สีหน้าของเด็กหนุ่มดูแย่มาก บรรยากาศกดดันแผ่ออกมาจนสัมผัสได้
จงอวี่หัวหัวเราะเยาะ “ทำไม? เธอกล้าลงมือกับครูหรือไง?”