ซ่งจิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหลือบมองซูหลวนแวบหนึ่ง
กวนเวยยิ้ม “ซ่งจิ่งเพิ่งย้ายมาอยู่ห้องเรา ครูดีใจที่เห็นพวกเธอช่วยเหลือกัน แต่ไม่ต้องทำเป็นใจกล้าต่อหน้าครูหรอกนะ เรื่องราวทั้งหมดฉีจื้อซินเล่าให้ครูฟังแล้ว ซ่งจิ่งไม่สบาย จะฟุบพักสักหน่อยก็ไม่เป็นไร เอาละ พวกเธอสองคนกลับไปเรียนได้แล้ว”
ซูหลวนทำหน้าบึ้ง ไม่ค่อยอยากเข้าห้องเรียน “แม่มดหนวดยาวไม่ยอมให้ผมเข้าเรียนกับซ่งจิ่ง”
“เธอเป็นครู พวกเธอเป็นนักเรียน การสอนเป็นหน้าที่ของครู ส่วนการเข้าเรียนก็เป็นสิทธิ์ของพวกเธอ เธอไม่กล้าไล่พวกเธอออกไปหรอก เข้าไปเถอะ ครูจะยืนดูอยู่ตรงนี้จนพวกเธอเข้าไป”
ซูหลวนหันไปมองซ่งจิ่ง เธอก้มตาลง “ฟุบหลับสบายกว่ายืนหลับ”
แววตาซูหลวนมีรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “งั้นก็เข้าไปนอนสิ”
“...” กวนเวยจนใจ “ต้องนอนให้ได้เลยหรือไง? ครูจงไม่ชอบที่สุดเวลามีนักเรียนนอนหลับในห้องเรียน ซ่งจิ่ง พอจะอดทนสักหน่อยได้ไหม?”
“ไม่ได้” ซ่งจิ่งทำหน้าอ่อนระโหย ยกมือปิดปากหาว
กวนเวยเห็นเส้นเลือดฝอยแดงจากการอดนอนกระจายอยู่ในดวงตาของเธอ จึงอดคิดไม่ได้ว่าซ่งจิ่งอาจปรับตัวกับสถานที่ใหม่ไม่ได้จริง ๆ เมื่อวานตอนเปิดเทอมเธอก็ดูไม่มีเรี่ยวแรงเหมือนกัน
“เอาอย่างนี้นะซ่งจิ่ง ครูพาไปห้องพยาบาล ให้หมอโรงเรียนตรวจดูหน่อย ถ้าปรับตัวกับที่นี่ไม่ได้แบบนี้ตลอด ก็จะกระทบกับการเรียน ไม่ใช่ทางแก้ที่ดีหรอก” กวนเวยพูดพลางลดเสียงลง แววตาฉายความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย “ห้องพยาบาลมีเตียงคนไข้ด้วยนะ”