ซ่งจิ่งมองหลินหยูด้วยสายตาที่ชวนให้นึกถึงลูกชายโง่ ๆ ของเจ้าที่ดินอยู่ไม่น้อย
ซ่งจิ่งก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ออกมา หลินหยูเข้าใจสถานการณ์ทันที “ในบัตรของผมยังมีเงินนะพี่ พี่ต้องใช้เท่าไหร่ ให้ผมโอนให้ห้าหมื่นพอไหม?”
ซ่งจิ่งไม่พูดอะไรสักคำ เธอดาวน์โหลดแอปไห่เฉิงทงแล้วเติมเงินเข้าไปสิบหยวน พอรถเมล์คันที่สองมาถึงก็ขึ้นรถและสแกนจ่าย
หลินหยูรีบตามเธอขึ้นรถ จากนั้นก็จะเดินไปหาที่นั่งด้านหลัง
“นักเรียน ยังไม่ได้แตะบัตรเลย ถ้าไม่ได้พกบัตรนักเรียนมาก็หยอดเหรียญ สองหยวน” คนขับเตือน
“ผมจะไปหาเงินสองหยวนมาจากไหนล่ะ” หลินหยูพึมพำ ก่อนหันกลับไปหย่อนธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนลงกล่องค่าโดยสาร แล้วรีบหันตัวกลับมาเกาะติดซ่งจิ่งราวกับเงาตามตัว
พอเห็นซ่งจิ่งหาที่นั่ง เขาก็ไปนั่งข้าง ๆ เธอ
ซ่งจิ่งไม่แม้แต่จะลืมตาขึ้น หลังนั่งลงก็หลับตานอนทันที
รถเมล์แล่นโคลงเคลงมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยซือเยี่ยน เมื่อพ้นเขตบ้านพักหรู ผู้โดยสารที่ขึ้นมาก็เริ่มเพิ่มขึ้น หลินหยูสละที่นั่งให้ผู้สูงอายุที่ลากตะกร้าผัก จากนั้นลุกขึ้นยืนข้างที่นั่งของซ่งจิ่ง
เมื่อผู้โดยสารบนรถเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็ใช้มือข้างหนึ่งยันพนักเก้าอี้ของซ่งจิ่ง อีกข้างยันพนักเก้าอี้ด้านหน้า กั้นพื้นที่ส่วนตัวให้เธอ
ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าพี่สาวของเขาเมื่อคืนคงนอนไม่ดี ใต้ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ
เมื่อคืนเขากลับบ้านดึกเพราะไปฉลองวันเกิดกับเพื่อนร่วมชั้น และได้ยินหลินเหยียนนินทาพี่สาวเสีย ๆ หาย ๆ จึงรู้ว่าพี่สาวมีเรื่องกับแม่ของเขาเมื่อคืน แถมยังลงไม้ลงมือกันด้วย