ในห้องหนังสือของปู่ตระกูลฉื่อ
สือเยี่ยนก้มตานั่งอยู่บนเก้าอี้วงกลมข้าง ๆ สีหน้าไร้อารมณ์เกินจำเป็น นิ้วคีบโทรศัพท์หมุนไปมา รอบกายแผ่บรรยากาศเย็นชาและห่างเหิน
“วันนี้เธอไปเที่ยวกับยวี่ย่า พอเที่ยวเสร็จกลับมา ฉันจะไปคุยกับเฒ่ายวี่เรื่องถอนหมั้น ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ถอนหมั้น” ปู่ตระกูลฉื่อนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ยกถ้วยชาขึ้นดื่ม
“เรื่องแต่งงานระหว่างตระกูลสือกับตระกูลยวี่เป็นสิ่งที่คุณตกลงกับเฒ่ายวี่เอง เกี่ยวอะไรกับผม?” สือเยี่ยนยันแขนกับที่วางแขนของเก้าอี้แล้วลุกขึ้น “คุณอยากให้หลานชายคนไหนไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลยวี่ ก็ให้คนนั้นไป มีข้อเดียว อย่าเอาเรื่องไร้สาระแบบนี้มายัดเยียดให้ผม ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่ไว้หน้าคุณต่อหน้าคนอื่น”
“สือเยี่ยน!” ปู่ตระกูลฉื่อวางถ้วยชาลงบนโต๊ะดังปัง “ตั้งแต่ต้นจนจบ เฒ่ายวี่กับยวี่ย่าถูกใจแค่เธอคนเดียว”
“คนที่ผมเห็นแล้วรำคาญถูกใจผมไปจะมีประโยชน์อะไร?” สือเยี่ยนยกมุมปากขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ผมต่างหากที่อยากให้ใครสักคนถูกใจผม แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจผมสักนิด”
หัวคิ้วของปู่ตระกูลฉื่อกระตุก เขาย่อมรู้ดีว่า ‘ใครสักคน’ ที่สือเยี่ยนพูดถึงคือใคร
เด็กสาวคนนั้นยังเรียนมัธยมปลาย แถมยังลงมือเพื่อเกียรติของประเทศได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า มองอย่างไรก็เป็นเด็กที่มีรากฐานดีงาม ส่วนเขาน่ะหรือ ถึงกับลักพาตัวคนกลับบ้าน แถมยังให้เข้าไปนอนในห้องนอนอีก
ถ้าเด็กสาวคนนั้นตั้งใจแน่วแน่ว่าไม่ชอบเขา แล้วเขาเอาข่าวพวกนี้ไปปล่อยออกไป ยังจะมีใครกล้าเข้าใกล้เด็กสาวอีก?