หลินหยูถูกแขวนกลับหัวอยู่นาน เลือดคั่งขึ้นสมองจนศีรษะตื้อไปหมด ปฏิกิริยาตอบสนองจึงเชื่องช้าลงมาก
เขาเหมือนจะได้ยินเสียงพี่สาวแว่ว ๆ จึงฝืนลืมตาขึ้น แล้วเห็นพี่สาวในสายตาที่กลับหัวกำลังเดินเข้ามาในวิลล่า
“พี่ อย่าเข้ามานะ รีบหนีไป พวกมันจะฆ่าพี่!”
หลินหยูเป็นเพียงเด็กธรรมดาจากครอบครัวร่ำรวย ปีนี้อายุแค่สิบขวบ ไม่เคยคิดเลยว่าสักวันตัวเองจะต้องเจอกับเรื่องที่มีคนตายจริง ๆ
ตอนถูกจับมาเขาเคยขัดขืน เคยยอมจำนน และเคยหวาดกลัว แต่พอได้ยินว่าคนพวกนี้จับเขามาเพียงเพื่อใช้เป็นเครื่องมือล่อฆ่าพี่สาว เขาก็พร้อมทุ่มสุดตัว
ไอ้พวกโง่นี่อยากเอาชีวิตพี่สาวเขา ก็ต้องข้ามศพเขาไปก่อน
เพียะ!
เชือกเส้นยาวที่แขวนหลินหยูสะบัดร่างเขาออกไป ก่อนจะกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง
ศีรษะของหลินหยูโขกเข้ากับกำแพง ความเวียนหัวรุนแรงถาโถมเข้ามา ดวงตาพร่าเลือนแล้วมืดสนิท ก่อนจะหมดสติไป
ซ่งจิ่งเหลือบมองหลินหยูที่แน่นิ่งไปแล้ว ก่อนหันไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องโถงชั้นหนึ่งของวิลล่า “ยวี่จงเฉวียน คุณก็แค่อยากแก้แค้นให้ลูกสาว ฉันมาแล้ว ปล่อยน้องชายฉันไปเถอะ เรื่องบางเรื่องเรายังพอเจรจากันได้”
“ซ่งจิ่ง คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาต่อรองกับฉันหรือ?” ยวี่จงเฉวียนเดินออกมาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ดวงตาแดงก่ำ เต็มไปด้วยโทสะและเจตนาฆ่าอันบ้าคลั่ง รวมถึงความแค้น “เทียบกับลูกสาวฉันแล้ว คุณมันเป็นตัวอะไร!”
ตระกูลยวี่มีสมาชิกในครอบครัวน้อยมาโดยตลอด พอมาถึงรุ่นของยวี่จงเฉวียนก็ยิ่งเหลือเพียงยวี่ย่าที่เป็นลูกสาวคนเดียว
โชคดีที่ลูกสาวของเขาเก่งกาจ ไม่ว่าเรื่องอะไรเธอก็ไม่ด้อยกว่าผู้ชาย ทั้งยังมีการแต่งงานที่เหมาะสมกับตระกูลสือ ขอเพียงลูกสาวแต่งงานกับสือเยี่ยน ฐานะของตระกูลยวี่ในเมืองหลวงก็จะไม่มีใครสั่นคลอนได้อีก