ซ่งจิ่งรับสัญญาปิดปากมา กวาดตามองแวบหนึ่งแล้วเซ็นชื่อ จากนั้นโยนปากกาให้ชีซางตามสบาย “มีอะไรอีกไหม”
“ไม่มีแล้ว” ชีซางเหลือบมองไปทางสือเยี่ยนอีกครั้ง “ซ่งจิ่ง เย็นนี้กินข้าวด้วยกันไหม”
“ไม่สนิทกัน” ซ่งจิ่งถือกระเป๋าหันหลังเดินออกไป
ชีซางยื่นสัญญาปิดปากที่ซ่งจิ่งเพิ่งเซ็นให้สือเยี่ยน “พี่เยี่ยน”
สือเยี่ยนกำสัญญาปิดปากไว้ พลันหัวเราะเสียงต่ำ แล้วเปิดกระดาษชั้นบนออก เนื้อหาที่อยู่ด้านล่างเผยให้เห็นหัวข้อขนาดใหญ่เรียงเป็นแถว — สัญญาแต่งงาน
“มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร คราวนี้ต่อให้เธออยากเบี้ยวก็เบี้ยวไม่ได้แล้ว” สือเยี่ยนเก็บสัญญาไป
ชีซางไม่รู้ว่าทั้งสองคนเกิดอะไรขึ้น แต่สังหรณ์ใจว่าพี่เยี่ยนใช้วิธีนี้หลอกให้ซ่งจิ่งเซ็นสัญญาแต่งงาน พอซ่งจิ่งรู้เข้า คงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ แน่
ซ่งจิ่งกลับไปถึงห้องเรียน ซูหลวนกับคนอื่น ๆ ซื้อน้ำเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
เดิมทีอ้วนอยากถามว่าผู้อำนวยการเรียกซ่งจิ่งไปที่ห้องทำงานทำไม แต่พอเห็นสีหน้าเรียบเฉยของซ่งจิ่งก็หดคอ แล้วหันกลับไปเงียบ ๆ
เมื่อก่อนจิ่งเจี๋ยก็ไม่ค่อยแสดงสีหน้าเหมือนกัน แต่การไม่แสดงสีหน้าแบบนั้นกับตอนนี้แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ตอนนี้รอบตัวจิ่งเจี๋ยราวกับมีมีดน้ำแข็งพุ่งออกมาทุกทิศทาง บรรยากาศที่แผ่ออกมาทั้งตัวบอกชัดว่าอย่าได้หาเรื่อง
ซูหลวนยื่นน้ำแร่ให้
“ขอบคุณ” ซ่งจิ่งบิดฝาขวดแล้วดื่มน้ำแร่ไปเกือบหมดขวด จากนั้นยัดกระเป๋าเข้าไปใต้โต๊ะตามสบาย เอนหลังพิงเก้าอี้แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา
“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า” ซูหลวนกล้ากว่าอ้วนอยู่หน่อย “ดูเหมือนเธอกำลังโกรธมาก”