“เฮ้ ดูสิ ตรงนั้นมีคนเก่าอีกคนหรือเปล่า?”
“เฮ้ ยังมีคนเก่าเดินมาส่งตัวเองถึงที่อีกด้วย เธอพาคนพวกนี้เข้าไปในกระท่อมไม้ก่อน ฉันจะไปจับผู้หญิงคนนั้นเอง!”
แสงสว่างไม่พอ คนเก่าสองคนที่พาตัวคนอื่นกลับมาเห็นเพียงเงาคนถือโทรศัพท์ใช้ส่องทางอยู่ข้างหน้า ส่วนอย่างอื่นมองไม่ชัด
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าคนใหม่กลุ่มนี้จะกล้าซุ่มดักเล่นงานพวกเขากลับ จึงตกหลุมพรางเข้าไปโดยไม่ทันระวังตัวแม้แต่น้อย
ซ่งจิ่งล่ออีกฝ่ายมาถึงจุดที่วางกับดักไว้แล้วหยุดฝีเท้า คนเก่าที่ตามมามองเธออย่างได้ใจ “น้องสาว มาหลงทางอยู่ในป่าคนเดียวตอนดึก ๆ แบบนี้สินะ? ไม่เป็นไร พี่ชายจะพาไปหาเพื่อน ๆ ของน้องเอง”
ฟังยังไงคำพูดนี้ก็เหมือนวิธีที่พวกอันธพาลใช้หลอกล่อเด็กสาวชัด ๆ
ซ่งจิ่งชี้ลงไปที่เท้าของเขา ใบหน้าไร้ความรู้สึก แต่น้ำเสียงกลับสุภาพมาก “โทรศัพท์ฉันตกอยู่ใต้เท้าคุณ รบกวนช่วยเก็บให้หน่อยได้ไหม”
คนเก่าก้มมอง เห็นโทรศัพท์วางอยู่ในกองใบไม้แห้งใต้เท้าจริง ๆ จึงไม่ได้คิดอะไรและก้มลงช่วยเก็บให้
เพียงชั่วพริบตา ใบไม้แห้งใต้เท้าก็หุบเข้าหากัน เขายังไม่ทันตั้งตัว ทั้งร่างก็ถูกเถาวัลย์ถักเป็นตาข่ายดักไว้ราวกับจับสัตว์
“น้องสาว พี่ช่วยเก็บโทรศัพท์ให้ แต่น้องกลับลอบเล่นงานพี่แบบนี้ ไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ?”
ซ่งจิ่งมีกิ่งไม้ที่เหลาให้แหลมอยู่ในมือ เธอแทงถุงเลือดที่หน้าอกของเขาจนแตกดังปุ
“คุณตายแล้ว”
ซ่งจิ่งก้มลงเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา
อีกด้านหนึ่ง ซูหลวนกับชีหยุนและพวกก็จัดการสำเร็จเช่นกัน
คนเก่าสองคนที่พาคนใหม่กลับมาไม่มีทางนึกถึงเลยว่าฐานที่มั่นของพวกเขาจะถูกคนใหม่ยึดไปแล้ว และกลายเป็นกับดักที่ใช้จับพวกเขาเสียเอง