พิงเถียนเถียนเดินเข้าไปในห้องสัมภาษณ์ ผู้สัมภาษณ์ทั้งสี่คนล้วนเป็นผู้บริหารระดับสูงของไป่เจียเอ็นเตอร์เทนเมนต์ เรียกได้ว่าเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาที่เธอและคนอื่น ๆ พบเจอมาตลอดกระบวนการคัดเลือกทีละรอบ
แต่ทำไมคราวนี้ตรงกลางโต๊ะผู้สัมภาษณ์ถึงเว้นที่นั่งไว้หนึ่งตำแหน่ง ป้ายชื่อก็ยังคว่ำอยู่บนโต๊ะ มองไม่เห็นชื่อ
ผู้สัมภาษณ์ที่เพิ่มเข้ามากะทันหันคนนี้เป็นใครกันนะ? หรือจะเป็นคุณเฮ่อ เฮ่อจิ้งแห่งไป่เจียเอ็นเตอร์เทนเมนต์?
พิงเถียนเถียนกวาดตามองฝั่งผู้สัมภาษณ์อย่างแนบเนียน ในใจเต็มไปด้วยข้อสงสัย
“พิงเถียนเถียน” ผู้บริหารหญิงคนหนึ่งก้มมองประวัติของเธอราวกับทำตามขั้นตอน “คุณเคยเป็นนักแสดงมาก่อน และยังเรียนร้องเพลงด้วย วันนี้เป็นการสัมภาษณ์รอบสุดท้าย อยากทราบว่าคุณเตรียมอะไรมาแสดง?”
“อาจารย์ทุกท่านคะ ฉันเตรียมการแสดงละครเวทีมาค่ะ”
ละครเวทีมีทั้งการแสดงและการร้องเพลง จึงแสดงจุดเด่นของเธอได้อย่างเต็มที่
พิงเถียนเถียนเตรียมตัวสำหรับการสัมภาษณ์วันนี้มานานมาก และเธอก็มั่นใจในตัวเองไม่น้อย
“ดี เริ่มได้เลย” ผู้สัมภาษณ์ทั้งสี่พยักหน้า หลังจากคัดเลือกกันมาหลายรอบ พวกเขาก็พอใจในตัวพิงเถียนเถียนไม่น้อย และตั้งตารอผลงานของเธอในวันนี้เช่นกัน
พิงเถียนเถียนปรับสีหน้าและท่าทาง ก่อนเริ่มแสดงด้วยท่วงท่าอันสง่างาม “ครั้งนั้น...”
เสียงที่เพิ่งเปล่งออกมากลับแตกพร่าขึ้นมาทันควัน แหลมสูงบาดหู พิงเถียนเถียนชะงักค้างอยู่กับที่ ผู้สัมภาษณ์ทั้งสี่ต่างตกตะลึง
พวกเขาเคยฟังพิงเถียนเถียนร้องเพลงมาก่อน น้ำเสียงของเธอทั้งไพเราะและมีเอกลักษณ์ ไม่ใช่เสียงแหลมเล็กแบบนี้แน่นอน