พิงเถียนเถียนไม่พูดอะไร เหยียนอิงอิงถอนหายใจ «ช่างเถอะ ฉันแค่อยากเตือนเธอสักคำ เธอมีฝีมือเก่งกาจ ไม่แน่ซ่งจิ่งอาจมองเธอเป็นคู่แข่งก็ได้ การสัมภาษณ์รอบสุดท้ายกำลังจะเริ่มแล้ว ฉันก็ต้องไปเตรียมตัวเหมือนกัน ขอให้โชคดีนะ»
เหยียนอิงอิงลุกขึ้น แอบเปลี่ยนแก้วน้ำใช้แล้วทิ้งที่อยู่ข้างมือพิงเถียนเถียนอย่างแนบเนียน ก่อนจะเดินจากไป
ซ่งจิ่งรอเข้าสัมภาษณ์ พลางเล่นโทรศัพท์อยู่ในห้องทำงาน ด้านนอกมีคนเดินผ่านเป็นระยะด้วยข้ออ้างต่าง ๆ นานา จุดประสงค์ก็เพื่อแวะมาดูเธอ
มีสายโทรเข้า ชื่อที่แสดงบนหน้าจอยังคงเป็นหมายเลขแปลกหน้า
โทรศัพท์เครื่องนี้ซ่งจิ่งซื้อมาเป็นพิเศษก่อนหน้านี้ เพื่อใช้ติดต่อทั่วไป แม้จะไม่ได้ผ่านการเข้ารหัสแบบพิเศษ แต่คนที่เคยติดต่อหมายเลขนี้ล้วนเป็นคนรู้จัก นี่จึงเป็นครั้งแรกที่มีหมายเลขแปลกหน้าโทรเข้ามา
«ฮัลโหล» ซ่งจิ่งรับสาย
«คุณหมอซ่ง ฉันเอง ตาเฒ่าฉื่อ ฉันหน้าด้านไปขอเบอร์โทรศัพท์นี้ของเธอมาจากเหล่าหาน อย่าไปโทษเขาเชียวล่ะ»
«คุณปู่ฉื่อ อาการกำเริบเพราะไม่ได้กินยาที่ฉันสั่งให้ตรงเวลาหรือคะ?» นอกเหนือจากเหตุผลนี้ ซ่งจิ่งก็นึกไม่ออกว่าคุณปู่ฉื่อจะขอเบอร์เธอไปทำไม
«ใช่แล้ว ไม่รู้ยาที่สั่งไว้คราวก่อนหายไปไหน ตอนแรกฉันรู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นมากแล้ว ก็เลยไม่ได้ใส่ใจ แต่ช่วงนี้กลับรู้สึกมึนงงไปหมดอยู่บ่อย ๆ แถมยังหายใจไม่ค่อยออกด้วย» เพื่อยืนยันว่าตนไม่ได้พูดโกหก คุณปู่ฉื่อยังแกล้งหอบหายใจสองครั้งทางโทรศัพท์