ซ่งจิ่งเหลือบมองสือเยี่ยนอย่างยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เก็บโทรศัพท์แล้วหยิบเป้ลงจากรถ
เซียงเหวินซิงทอดถอนใจ “ให้ตายสิ ตอนนั้นซ่งจิ่งนิ่งสุขุมขนาดนั้น ฉันนึกว่าเพราะฉันหาเงินได้ไม่มากพอ คั่วเป่าถึงไม่ได้เปิดใช้สกิลทำเท่สุดพิเศษแบบนี้ให้เสียอีก ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นของปลอม”
“คั่วเป่ามีฟังก์ชันนี้จริง ๆ ที่แกไม่รู้ ก็เพราะหาเงินได้ไม่มากพอจริง ๆ นั่นแหละ” สือเยี่ยนยกมุมปาก ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋ามาคาบไว้
“จริงเหรอ?” เซียงเหวินซิงประหลาดใจ คำพูดของพี่เยี่ยน เขาไม่เคยสงสัยเลย “เรื่องที่ฉันยังไม่รู้ ซ่งจิ่งรู้ได้ยังไง?”
ชีซางเหลือบมองเขา รู้สึกว่าบางเรื่องคนคนนี้ช่างประสาทช้าจนเกินเยียวยาจริง ๆ
ไม่ว่าจะเป็นท่าทีที่ซ่งจิ่งแสดงออกมา รัศมีที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ หรือวิธีการลงมือทำ ทุกอย่างล้วนบ่งบอกว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน
“พี่เยี่ยน ผมว่ายวี่ย่าคงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ หรอก” ชีซางเปลี่ยนเรื่องคุย
“ฉันไม่สนใจจะจัดการผู้หญิงหรอก นกที่ฉันฆ่าในป่าอาหมาคราวก่อนยังอยู่ไหม?”
“อยู่สิ ขนสวยขนาดนั้น เลยทำเป็นตัวอย่างสตัฟฟ์เก็บไว้แล้ว” เซียงเหวินซิงหันกลับมา “พี่เยี่ยน จะเอานกตัวนั้นไปทำอะไรหรือ?”
“ให้คนเอาน้ำยากัดกร่อนจัดการ ยิ่งเหม็นยิ่งเน่ายิ่งดี แล้วส่งไปที่ตระกูลยวี่ เอาไปมอบให้ผู้อาวุโสยวี่ด้วยตัวเอง เขาจะเข้าใจเองว่าฉันหมายถึงอะไร” แววตาของสือเยี่ยนฉายประกายเย็นเยียบ แม้แต่ผู้เฒ่าของตระกูลนั้นที่วางแผนเล่นงานเขา เขายังต้องคิดบัญชี แล้วนับประสาอะไรกับคนอื่น