ภายในลานบ้าน เซียงเหวินซิงร้อนใจจนเดินวนไปวนมา
“เจียอี้ พวกนายอยู่กันครบ แล้วทำไมเยี่ยนพี่ชายถึงถูกยิงได้?” เซียงเหวินซิงทั้งร้อนใจทั้งโมโห “พวกนายเป็นศพกันหมดหรือไง?”
เจียอี้มีสีหน้าเศร้าโศกและรู้สึกผิด “เป็นความบกพร่องของพวกเราเอง รอให้คุณชายฟื้นขึ้นมา พวกเราจะไปขอรับโทษที่หอวินัยเอง”
เซียงเหวินซิงก็รู้ดีว่าถ้ามีอันตราย เจียอี้กับพวกต้องยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องเยี่ยนพี่ชายแน่นอน ที่เยี่ยนพี่ชายถูกยิงต้องมีสาเหตุอื่น
“ชีซาง นายเล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
สีหน้าของชีซางยังซีดอยู่เล็กน้อย “เป็นเด็กหกขวบที่ถูกล้างสมอง ตอนนั้นผมประมาทเอง ไม่ควรปล่อยให้เขาเข้ามาใกล้ เยี่ยนพี่ชายช่วยผม เลยรับกระสุนแทนผม!” พอพูดถึงตรงนี้ เสียงของชีซางก็สะอื้นขึ้นมา
ถ้าเยี่ยนพี่ชายต้องตายเพราะเขา เขาคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต
เซียงเหวินซิงไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ พอฟังจบก็ไม่รู้ว่าควรด่าใครดี เขาขยี้ผมอย่างหงุดหงิด “ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!”
ชีซางกำหมัดแน่น ตอนนี้เขาได้แต่ภาวนาให้ซ่งจิ่งมีวิธีช่วย
“คีมห้ามเลือด!” ซ่งจิ่งยื่นมือออกไป คนที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบส่งคีมห้ามเลือดให้ทันที
“กรรไกรผ่าตัด” คนข้าง ๆ รีบยื่นกรรไกรปลายแหลมมาให้ด้วยความลนลาน
ซ่งจิ่งหันไปมองอย่างเย็นชา หางตาที่แดงก่ำกดต่ำลง “ปลายทู่”
“ขอโทษ! ขอโทษ!” คนข้าง ๆ รีบเปลี่ยนเป็นกรรไกรโค้งปลายทู่
ทุกคนตื่นเต้นจนเกินไป
คนที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดคือท่านสือ ผู้ที่แค่ไอสักครั้ง ทั้งตู้ตี้ก็ต้องสั่นสะเทือน หัวใจของทุกคนแทบขึ้นมาจุกที่คอ ยิ่งกลัวว่าจะผิดพลาด ก็ยิ่งทำพลาด