จงอวี่หัวตะลึงงันไปทันที
หลิวติ้งก็ตะลึงตามไปด้วย
“ใครเป็นผู้อำนวยการ?” สือเยี่ยนกวาดตามองไปรอบหนึ่ง
ซ่งจิ่งเอ่ยขึ้นกะทันหัน “เขาคือผู้อำนวยการหลี่”
คราวนี้ผู้อำนวยการหวงก็ตะลึงไปด้วย
“ผู้อำนวยการหลี่ เขียนจดหมายลาออกเป็นไหม ถ้าเขียนไม่เป็น ผมจะหาคนมาช่วยเขียนให้”
“แน่นอนครับ ผมจะเขียนเดี๋ยวนี้”
ผู้อำนวยการหวงไม่คิดว่าผู้อำนวยการหลี่จะกล้ารับคำนี้จริง ๆ จึงเบิกตากว้าง ส่วนผู้อำนวยการหลี่ไม่แม้แต่จะมองเขา เดินไปที่คอมพิวเตอร์ ค้นหาแบบฟอร์มจดหมายลาออก แล้วกดพิมพ์ออกมาทันที
เซียงเหวินซิงก้าวเข้าไปรับจดหมายลาออกกับปากกา แล้วยื่นให้จงอวี่หัว “เซ็นชื่อ”
จงอวี่หัวหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือสั่น ไม่กล้าต่อต้าน และไม่กล้าขอความเห็นใจให้ตัวเองแม้แต่น้อย ได้แต่เซ็นชื่อลงบนจดหมายลาออกอย่างว่าง่าย
“คุณครูจง” หลิวติ้งลนลานจนทำอะไรไม่ถูก “คุณลาออกแล้ว แล้วผมจะทำยังไง?”
จงอวี่หัวรีบผลักหลิวติ้งออก ตอนนี้เธอเองยังเอาตัวไม่รอด จะไปสนใจเป็นตายร้ายดีของหลิวติ้งได้อย่างไร
ผู้อำนวยการหลี่รู้สถานการณ์ดีมาก “นี่คือหนังสือไล่ออกของหลิวติ้ง โรงเรียนเราไม่ต้องการนักเรียนที่มีศีลธรรมต่ำทรามเช่นนี้”
“ไม่! ผมยอมถูกไล่ออกไม่ได้! ผม...” หลิวติ้งกลอกตา ก่อนพุ่งเข้าใส่ซ่งจิ่ง
สือเยี่ยนยกขาขึ้น หลิวติ้งที่พุ่งเข้ามาถูกเตะกระเด็นราวกับกระสอบป่าน กระแทกตู้เก็บเอกสารในห้องทำงานดังโครม
“ซี๊ด!” อ้วนกอดไหล่ สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ “เตะได้เจ็บจริง ๆ แค่เห็นผมยังเจ็บแทนเลย พี่หลวน คนพวกนี้ดูมีราศีข่มคนอย่างน้อยก็สองเมตรแปด เป็นพวกนักเลงหรือเปล่า?”
“หุบปากไปเลย!” ซูหลวนมองซ่งจิ่งกับสือเยี่ยนที่ยืนอยู่ด้วยกัน พลางกำหมัดช้า ๆ