“เลขาธิการไจ้ เรื่องกระทรวงศึกษาธิการคุณคุ้นเคยกว่าผม หนังสือเสนอชื่อเข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมทดลอง ให้คุณเป็นคนเขียนดีไหม”
สือเยี่ยนหันไปมองไจ้เจิ้งชิง สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่น้ำเสียงสุภาพขึ้นมาก
“ไม่มีปัญหา” ไจ้เจิ้งชิงพยักหน้า มองเวลาแวบหนึ่ง “หนูจิ่ง พี่ยังมีธุระอย่างอื่นต้องจัดการ ขอตัวไปก่อนนะ”
“ลุงไจ้เดินทางดี ๆ ค่ะ”
สือเยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนสาวน้อยจะเคารพไจ้เจิ้งชิงอยู่ไม่น้อย
ไจ้เจิ้งชิงพยักหน้าให้สือเยี่ยนอีกครั้ง ก่อนจะพาคนติดตามจากไป
อ้วนมองซูหลวนที่ไม่มีทีท่าว่าจะขยับ แล้วหันไปมองสือเยี่ยนผู้ทรงอิทธิพล รู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง จึงกระซิบว่า “พี่หลวน เรากลับห้องเรียนกันด้วยไหม”
“ยังเหลือคาบสุดท้าย พวกเธอกลับห้องเรียนไปก่อนเถอะ” เป็นกวนเวยที่เอ่ยขึ้นก่อน
ซูหลวนมองซ่งจิ่ง เม้มริมฝีปากบาง ก่อนจะถามท่ามกลางแรงกดดันจากบรรยากาศอันทรงพลังของสือเยี่ยนว่า “ซ่งจิ่ง เธอจะกลับห้องเรียนไหม”
“กลับ” ซ่งจิ่งพยักหน้า แล้วตบหลังศีรษะหลินหยูทีหนึ่ง “เธอก็กลับไปเรียนด้วย”
“พี่ เบา ๆ หน่อยสิ ผมจะโดนพี่ตีจนโง่แล้ว” หลินหยูยกมือกุมหัว ปากร้องโอดครวญ แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มโง่ ๆ พี่สาวของเขาไม่เป็นอะไรแล้ว เขาดีใจมาก
ซ่งจิ่งหลุบตาเดินออกจากห้องทำงาน ไม่สนใจสือเยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ เลยสักนิด
สือเยี่ยนเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเธอ “เที่ยงนี้รอผมกินข้าวด้วยนะ”
ซ่งจิ่งเหลือบมองนิ้วมือที่จับข้อมือเธอไว้ ก่อนจะเอียงหน้าแล้วยิ้มอย่างโอหังและเอาแต่ใจ “นิ้วคุณสวยดีนี่ ไม่อยากได้แล้วหรือไง ให้ฉันตัดไปแช่เหล้าให้ไหม”