“ซ่งจิ่ง ซูหลวน ได้ยินประกาศแล้วรีบไปรายงานตัวที่ห้องผู้อำนวยการทันที!”
เสียงประกาศดังขึ้นในห้องเรียน ซ่งจิ่งได้ยินแล้วก็เก็บโทรศัพท์ ลุกขึ้นยืน
ซูหลวนลุกตาม “จู่ ๆ ผู้อำนวยการเรียกพวกเราไปห้องทำงาน มีเรื่องอะไรหรือ”
“ไปถึงก็รู้เอง”
ซ่งจิ่งกับซูหลวนเดินไปห้องผู้อำนวยการอย่างคุ้นเคย พอเข้าไปก็เห็นสือเยี่ยนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงาน
ซูหลวนขมวดคิ้ว แล้วหันไปมองซ่งจิ่งโดยไม่รู้ตัว
ซ่งจิ่งเหลือบมองสือเยี่ยนอย่างเย็นชา สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
“ผู้อำนวยการเรียกผมกับซ่งจิ่งมามีเรื่องอะไรหรือครับ” ซูหลวนขยับไปข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ไม่อยากให้สายตาของสือเยี่ยนจับจ้องซ่งจิ่งตรง ๆ
สือเยี่ยนยกมุมปากขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เอนกายพิงพนักโซฟาเล็กน้อย วางศอกบนที่วางแขน นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วโป้งถูริมฝีปากเบา ๆ สองครั้ง ก่อนจะเบนสายตาหลบซูหลวน แล้วกลับไปหยุดอยู่ที่ซ่งจิ่งอีกครั้ง
เด็กน้อยคนหนึ่งคิดจะแย่งคนกับเขา ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียบ้าง
ผู้อำนวยการหลี่เห็นสือเยี่ยนไม่พูดอะไร จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะอธิบายเอง “หลังการสอบพิเศษระดับชาติครั้งนี้จบลง ยังมีการฝึกพิเศษเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ด้วย ท่านสือคนนี้พวกคุณก็รู้จักกันอยู่แล้ว เขามารับพวกคุณไปค่ายฝึกพิเศษ”
“ไม่ต้องกังวล ทางโรงเรียนโทรแจ้งผู้ปกครองแล้ว พวกเขารู้ว่าพวกคุณไปฝึกพิเศษ จึงไม่ต้องเป็นห่วง พวกคุณเองก็ไม่ต้องเครียด คิดเสียว่าเป็นการฝึกทหารก็แล้วกัน”