ทว่าในที่สุดสือเยี่ยนก็ไม่ได้ขยับไปข้างหน้าแม้แต่ครึ่งก้าว เขาโอบเอวซ่งจิ่งไว้แล้วพิงตัวเธอหลับไป
ซ่งจิ่งพิมพ์ข้อความในโทรศัพท์ ก่อนเคาะหน้าจอเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ติงเจียที่กำลังขับรถหันมาดู
【พวกคุณชายหลับตากี่วันแล้ว?】
ติงเจียชูมือขึ้นห้านิ้ว
ซ่งจิ่งหลุบตามองแวบหนึ่ง คนที่ไม่ได้นอนมาห้าวันกลับมาหงุดหงิดใส่เธอที่ไม่ได้นอนมาเจ็ดวัน ช่างเป็นหัวล้อหางเสียจริง ไม่แปลกที่ใต้ตาจะคล้ำเป็นปื้น
ซ่งจิ่งถือแป้งทอดไส้เนื้อไว้มือหนึ่ง ส่วนอีกมือยกขึ้นใช้นิ้วกดจุดฝังเข็มตรงท้ายทอยของสือเยี่ยน ระหว่างนั้นคิ้วที่ขมวดเป็นปมของเขาก็ค่อย ๆ คลายลงจนผ่อนคลายเต็มที่
“เป็นห่วงผมหรือ?”
ซ่งจิ่งไม่ตอบ เพียงกดจุดฝังเข็มตรงท้ายทอยของเขาต่อไปอีกครู่หนึ่ง
ร่างกายของสือเยี่ยนผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์ ก่อนจะหลับสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอและทอดยาว
รถแล่นมาถึงทางแยกแล้วค่อย ๆ จอดลง สือเยี่ยนลืมตาขึ้น แววตากระจ่างแจ่มใสจนดูไม่ออกเลยว่าเพิ่งหลับลึกไป
“ลุกได้แล้ว” ซ่งจิ่งเก็บโทรศัพท์แล้วขยับไหล่
“ขอกอดอีกสักพัก” สือเยี่ยนไม่อยากขยับ แขนที่โอบเอวซ่งจิ่งอยู่กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย “ชาร์จพลัง”
ซ่งจิ่งเอียงหน้ามองเขา หางตาของสือเยี่ยนยกขึ้นน้อย ๆ ขณะมองเธอกลับ
คนทั้งคู่มีใบหน้างดงามชวนหลงใหล ยามมองกันในระยะใกล้เช่นนี้ ความงามคูณความงามจึงกลายเป็นความตื่นตะลึงทวีคูณ
แขนของสือเยี่ยนคลายออกเล็กน้อย มือขวาขยับมาใช้นิ้วชี้ไล้ปลายนิ้วหัวแม่มือของซ่งจิ่งเบา ๆ น้ำเสียงเย็นชาของเขาแหบพร่าจากการเพิ่งตื่น “ตอนนี้ผมเข้าใจคำว่า ‘พระราชาจึงไม่ว่าราชการอีกเลย’ ได้อย่างลึกซึ้งแล้ว ถ้าเป็นผม มีสาวงามอยู่ในอ้อมแขนแบบนี้ ผมก็อยากเป็นพระเจ้าเมืองส่วยเหมือนกัน รื่นเริงสำราญกันทุกคืน เสื้อผ้าคุณก็ไม่ต้องใส่”