“อะไรนะ?” ฮั่นซิงซิวชะงักไปชั่วขณะ พอได้สติก็ส่งเสียงด้วยความยินดี “ได้แน่นอน! ได้แน่นอน! อันดับหนึ่งของประเทศ จิงต้าของเรายินดีต้อนรับอย่างอบอุ่น”
“ขอบคุณค่ะคุณปู่ฮั่น งั้นฉันวางสายก่อนนะคะ”
หลังวางสาย ฮั่นซิงซิวก็เดินวนไปวนมาในบ้านด้วยความตื่นเต้น พอดีกับที่ซินหรงเพิ่งกลับมาจากห้องทำงานและเห็นเข้า
“มีเรื่องอะไรถึงได้ดีใจขนาดนี้?”
“เด็กหนูซ่งโทรมา! เด็กหนูซ่งไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยหลิงเหวินหรือสถาบันซ่อมโบราณวัตถุนานาชาติ แต่ยังจะมาเป็นนักศึกษาของผมที่จิงต้าเหมือนเดิม! ซินหรง ผมดีใจแทบแย่แล้ว” ฮั่นซิงซิวก้าวยาว ๆ เข้าไปกอดภรรยาของตัวเองทันที
“ดูคุณสิ ดีใจเหมือนเด็ก ๆ เลย” ซินหรงยิ้มพลางตบหลังฮั่นซิงซิวเบา ๆ
“ฉันบอกคุณไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอว่า ในเมื่อเสี่ยวจิ่งตกลงจะไปจิงต้าแล้ว ก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจหรอก แต่คุณกลับกังวลว่าจะทำให้อนาคตของเสี่ยวจิ่งเสียหาย ถึงกับไม่ส่งอาจารย์รับสมัครไปหา สุดท้ายยังปล่อยให้เสี่ยวจิ่งโทรมาขอโควตารับตรงจากคุณเอง ไม่ให้เกียรติเด็กอันดับหนึ่งของประเทศเลยสักนิด”
“เป็นความผิดของผม เป็นความผิดของผม” ฮั่นซิงซิวรีบพูด “พอเด็กหนูซ่งไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย ผมจะไปรับเธอด้วยตัวเอง”
ทางด้านนี้ ซ่งจิ่งเก็บโทรศัพท์ เงยตาขึ้นกวาดมองอาจารย์รับสมัครจากมหาวิทยาลัยหลิงเหวินและสถาบันซ่อมโบราณวัตถุนานาชาติที่ทำหน้าเขียวคล้ำอย่างเฉยเมย “เมื่อกี้พวกคุณบอกว่าพวกคุณมาจากมหาวิทยาลัยอะไรนะ? ขอโทษด้วย ฉันไม่ไปมหาวิทยาลัยไก่กา”