สีหน้าสุขุมเรียบร้อยของชายาอวี้แทบจะรักษาไว้ไม่อยู่
ชายคาขาดกระเบื้องไปหลายแผ่น มอสเลื้อยลงมาตามร่องกำแพง หากเจอฝนห่าใหญ่สักครา ลานแห่งนี้คงเลี้ยงปลาได้
ซ่งเสี้ยวอวี่รีบเรียกคน
“เซียงหลิงเอ๋อร์ รินชา”
“เอาดอกเก๊กฮวยที่พี่เหวินตากไว้ออกมาชง ชายาเดินทางมาไกลจนมุมปากแตก ควรดื่มชาเก๊กฮวยดับร้อนเสียหน่อย”
เซียงหลิงเอ๋อร์วิ่งไปต้มน้ำที่ห้องข้าง
พี่เหวินใช้แขนเสื้อเช็ดม้าหินแล้ว แต่ยังรู้สึกว่าไม่สมเกียรติ จึงยกเก้าอี้พนักพิงเพียงตัวเดียวในห้องออกมา
ชายาอวี้ไม่ได้นั่ง
“คุณหนูสองพักอยู่ที่นี่หรือ”
“ใช่แล้ว”
ซ่งเสี้ยวอวี่ตอบอย่างเปิดเผย
“ที่นี่ดีทีเดียว ไม่รั่ว ดีกว่าเล้าไก่ในชนบท ตื่นนอนขึ้นมาก็ไม่ต้องดมกลิ่นขี้ไก่อุ่น ๆ”
น้ำเสียงของชายาอวี้เย็นเยียบยิ่งขึ้น
“เรือนเก่าทรุดโทรม กำแพงด้านนอกชื้นจนมีน้ำซึม ตรงไหนกันที่ดี”
ซ่งเสี้ยวอวี่ชูนิ้วนับให้ฟัง
“อยู่ใกล้ประตูหลัง ออกไปข้างนอกสะดวก ในลานยังมีต้นพุทราสองต้น อีกสองเดือนก็ออกผลแล้ว บิดามารดายังเมตตาข้า จัดคนมารับใช้ถึงสองคน”
ชายาอวี้มองตามนิ้วของนางไป
สาวใช้ตัวน้อยอายุสิบกว่าขวบคนหนึ่ง ชายกระโปรงสั้นไปช่วงหนึ่ง อีกคนเป็นหญิงรับใช้ชราที่ใบหน้าเสียโฉมไปครึ่งหนึ่ง ฝ่ามือเต็มไปด้วยรอยแตกจากการทำงาน
แต่ซ่งเสี้ยวอวี่กลับพูดอย่างจริงใจ ไม่มีแววประชดประชันเลยแม้แต่น้อย
เด็กคนนี้คงลำบากอยู่ข้างนอกมามาก
แค่มีเตียงให้หลับนอนได้ ก็มากพอให้นางสำนึกในน้ำใจของคนที่นี่แล้ว
แววตาของชายาอวี้อ่อนโยนลงหลายส่วน แม้แต่ไม้เรียวที่พาดอยู่ตรงหน้าก็ลดลง
ซ่งเสี้ยวอวี่ไม่ทันสังเกตว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ จึงดึงแขนเสื้อนางไว้
“ชายาเข้าไปดูในห้องเถิด ห้องของข้าดีมาก”
พี่เหวินจัดห้องหลักไว้เรียบร้อยแล้ว
แม้เครื่องเรือนจะมีไม่มาก แต่โต๊ะเก้าอี้ก็เช็ดจนสะอาดเอี่ยม
ตามมุมกำแพงโรยเถ้าฟืนไว้ ข้างหน้าต่างยังเผาหญ้าอ้ายเฉ่าไว้กำหนึ่ง
ฟูกผ้าห่มสัมผัสแล้วแห้งสนิท
ชายาอวี้ใช้นิ้วกดชายผ้าห่ม
“นี่เป็นของที่ทางจวนจัดส่งมาให้หรือ”