“ขอโทรหาน้องสาวคุณได้ไหม”
“ได้สิ! คุณจะโทรคุยพร้อมพวกเราพี่น้องก็ได้นะ!”
หลิงอู๋โหยว: “คุณไม่ต้องเลย”
เสิ่นเหมิงไห่: “ฮือฮือฮือฮือฮือฮือฮือฮือ!!”
สุดท้ายก็ยอมให้เขาฟังอยู่ข้าง ๆ เพราะยังไงเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง
ตอนเสิ่นผานผานรับโทรศัพท์ เธอเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ใบหน้าซีดเผือด มือกุมท้องเดินอย่างหมดแรงได้ไม่กี่ก้าวก็ทรุดลงบนโซฟา สุนัขพันธุ์มอลทีสที่บ้านราวกับมองไม่เห็นความทุกข์ของเธอ ยังกระโดดโลดเต้นจะขึ้นไปบนตัวเพื่อเล่นด้วย
“แม่...อุ้มไหลฝูไปที...” เธอพูดอย่างหมดแรง พลางผลักเจ้าหมาไปข้าง ๆ
ตอนนั้นเอง เสิ่นเหมิงไห่เดินเข้ามาจากด้านข้าง อุ้มเจ้าหมาไว้ แล้วส่งโทรศัพท์ให้เธอ “คุณตำรวจหลิงโทรมา วันนี้ที่โรงเรียนคุณมีคนตายใช่ไหม เหมือนจะเป็นคดีที่ทีมของอู๋โหยวรับผิดชอบ”
“อ๋อ บังเอิญจัง...” เสิ่นผานผานรับโทรศัพท์มา พึมพำอย่างเลื่อนลอย “วันนี้ฉันไม่เห็นเลย...เอ๊ะ? คุณตำรวจหลิงเหรอคะ”
“เสิ่นผานผาน?” หลิงอู๋โหยวแสดงความเห็นอกเห็นใจขึ้นมานาน ๆ ครั้ง “ได้ยินว่าคุณท้องเสีย สบายดีไหม”
ทำไมแม้แต่คุณตำรวจหลิงก็รู้เรื่องนี้? เสิ่นผานผานหน้าแดงนิด ๆ “ก็...ก็พอไหวค่ะ...ตอนบ่ายถ่ายไปครั้งหนึ่งแล้วก็ไม่มีอะไร แต่พอกลับถึงบ้านจู่ ๆ ก็เป็นอีก...เฮ้อ ทรมานมากเลยค่ะ ฉันเพิ่งออกจากห้องน้ำมา ถ้ายังถ่ายไม่หยุด ฉันว่าจะไปโรงพยาบาลแล้ว...”