หัวหน้าหน่วยซ่งเดินตามหลังพวกเขาสองคนมาติด ๆ สือหยวนอยากกระซิบอะไรกับหลิงอู๋โหยวสองสามคำก็ยังไม่กล้า
แต่...อู๋โหยวบอกแล้วว่าเปิดเผยความสัมพันธ์ก็ได้...ถ้าหัวหน้าหน่วยซ่งถามขึ้นมา พวกเขาค่อยเปิดตัวกันอย่างเป็นธรรมชาติก็ดูไม่เลว เพียงแต่ตอนนี้ออกจะกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เพราะหัวหน้าหน่วยซ่งยังไม่รู้ว่าพวกเขาคบกัน แล้วยังมาโอบกอดกันแบบนี้อีก...
บนระเบียงค่อนข้างหนาว ลมเย็นพัดวูบวาบ ผู้คนจึงมีไม่มาก พอทุกคนมาถึงระเบียง ต่างก็ถอนหายใจโล่งอก
“เฮ้ พวกคุณดูสิ!” ฉือซีกวานเกาะราวก้มมองลงไป “ข้างล่างตรงนี้คือบริเวณประตูหลังที่ศพตกลงมาพอดีเลย!”
เขาพูดเสียงดังไม่น้อย นักท่องเที่ยวสองสามคนที่อยู่ใกล้ ๆ ได้ยินเข้าก็หันมามอง คงเพราะคำว่า “ศพ” กระตุ้นความรู้สึก พวกเขาจึงเผลอมองลงไปข้างล่างตามไปด้วย
โชคดีที่ชั้น 18 สูงพอ และยามค่ำคืนก็มืดพอ พวกเขาจึงมองไม่เห็นอะไรเลย
กวนจื่อผิงขยับเข้าไปใกล้ฉือซีกวานอย่างเอือมระอา แล้วกระซิบข้างหู “เบาเสียงหน่อย! กลัวคนอื่นไม่ได้ยินหรือไง?”
ฉือซีกวานยกมือปิดปาก “อ้อ ๆ ๆ!”
หลิงอู๋โหยวเดินไปที่ราวระเบียงแล้วมองลงไป ตามที่ฉือซีกวานพูด ข้างล่างคือจุดที่เซียวเวยเซี่ยวตกลงมา เธอเงยหน้ามองขึ้นไปอีกครั้ง ด้านบนเป็นหน้าต่างโรงแรมทั้งหมด ตั้งแต่ชั้น 19 ถึง 25 รวมเจ็ดชั้น ก็คือห้องพักเจ็ดห้องที่เรียงขึ้นไปในแนวดิ่ง ดูเหมือนจะมีไฟสว่างอยู่สี่บาน...แต่ก็ไม่แน่ใจ