เวลานั้น สือหยวนซึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานสูงจรดพื้นเปิดหน้าต่างด้านบนออก ลมเย็นพัดกรูเข้ามาในห้องที่ยังมีไออุ่นจากเครื่องทำความร้อนหลงเหลืออยู่ เขาหันกลับมาถามว่า “ขอถามหน่อยครับ ปกติที่นี่ไม่ค่อยเปิดหน้าต่างกันหรือครับ? เปิดฝืดมากเลย”
พนักงานหนุ่มอธิบายว่า
“ปกติเราเปิดประตูระบายอากาศกันครับ เพราะคำนึงถึงทัศนียภาพ จึงไม่ได้ติดตั้งมาตรการรักษาความปลอดภัยเพิ่มเติมที่หน้าต่าง แต่ที่นี่อยู่ชั้นสูง การเปิดหน้าต่างก็ยังมีอันตรายอยู่บ้าง เราเลยไม่ค่อยเปิดครับ ลูกค้าก็เช่นกัน ยิ่งตอนนี้เป็นฤดูหนาว โอกาสเปิดหน้าต่างก็ยิ่งน้อยลง”
สือหยวนกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ “เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณ”
เขายื่นตัวออกไปมองข้างนอกเล็กน้อย ไม่นานก็หดกลับเข้ามาแล้วปิดหน้าต่าง
ในห้องจัดเลี้ยงไม่มีอะไรให้ค้นมากนัก ยิ่งไปกว่านั้น แขกที่อยู่ที่นี่ก่อนหน้านี้ก็กลับไปหมดแล้ว พนักงานทำความสะอาดเริ่มเก็บกวาดมาพักใหญ่ พวกเขาแค่มาสำรวจสถานที่ เก็บข้อมูลกล้องวงจรปิด แล้วก็เตรียมตัวกลับ
จากนั้นพวกเขาไปดูชั้น 15 และ 16 ตามลำดับ แต่ทั้งสองชั้นเป็นโถงรับประทานอาหารแบบเปิดโล่ง โต๊ะแต่ละตัวอยู่ใกล้กันมาก แม้แต่คนที่นั่งโต๊ะหน้าและหลังยังได้ยินเสียงคุยกัน แทบไม่มีทางก่อเหตุได้ อีกทั้งชั้น 15 และ 16 ก็อยู่ห่างจากชั้นที่คาดการณ์ไว้มากที่สุด จึงแทบตัดความเป็นไปได้ของสองชั้นนี้ออกไปได้
สำรวจร้านอาหารเสร็จแล้ว พวกเขาก็ตั้งใจจะลงไปชั้นหนึ่ง คนบนชั้นร้านอาหารก็มีเยอะ ลิฟต์คงเบียดกันขึ้นไม่ไหว ลงบันไดง่ายกว่าขึ้นมาก พวกเขาจึงเดินปนวิ่งลงบันได ระหว่างทางยังเจอคนอื่น ๆ เดินลงบันไดเหมือนกัน