ซ่งเว่ยอันมองหลิงอู๋โหยว “น้องหลิง รับสายที”
หลิงอู๋โหยวรับโทรศัพท์ เปิดลำโพงและกดบันทึกเสียง แต่ไม่ได้พูดก่อน เธอรอให้อีกฝ่ายเป็นคนเอ่ยปาก ทว่าน่าแปลกที่ปลายสายเงียบอยู่นาน มีเพียงเสียงลมหายใจดังมา
คนในห้องประชุมต่างกลั้นหายใจ รอฟัง
ผ่านไปเนิ่นนาน คิ้วของหลิงอู๋โหยวก็ขมวดเข้าหากันมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอเริ่มหมดความอดทน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ โน้มเข้าไปใกล้โทรศัพท์ต่อหน้าทุกคน...
แล้วสูดจมูกหนึ่งที
อีกสี่คน: ??
ทุกคนเดาว่าเธอคงกำลังเตือนอีกฝ่ายว่าทางนี้ยังมีคนรออยู่ ไม่นานนัก ปลายสายที่ก่อนหน้านี้มีเพียงเสียงลมหายใจก็พูดขึ้นในที่สุด เสียงผู้ชายแหบพร่าและแผ่วเบาอย่างยิ่ง “เวยเวย อย่าร้องไห้เลย... ทุกอย่างเป็นความผิดของผม...”
ทุกคนชะงักไป ก่อนจะเข้าใจว่าลวี่โหยวจวิ้นเข้าใจเสียงสูดจมูกเมื่อครู่ว่าเป็นเสียงร้องไห้ของเซียวเวยเซี่ยว แถมยังยอมรับผิดอย่างจริงใจ บอกว่าทุกอย่างเป็นความผิดของเขา...
หรือว่าทั้งคู่จะทะเลาะกันจริง ๆ?
หลิงอู๋โหยวเห็นดังนั้น จึงสูดจมูกแรง ๆ อีกครั้ง