เพราะกลิ่นกุ้งเครย์ฟิชค่อนข้างฉุน ติดมือแล้วล้างไม่ออก หลิงอู๋โหยวจึงยืนล้างมือที่อ่างสามรอบ แต่กลิ่นก็ยังไม่จาง เธอเลยเลิกล้างไปเสีย อย่างไรเสียเดี๋ยวกลับไปก็ต้องกินต่ออยู่ดี
เช็ดมือให้แห้งแล้ว หลิงอู๋โหยวกำลังจะเดินออกไปพอดี ประตูห้องน้ำข้าง ๆ ก็เปิดออก มีเด็กชายอายุราวเจ็ดแปดขวบเดินออกมา
หลิงอู๋โหยว: ?
ในห้องน้ำ นอกจากเธอแล้ว ยังมีผู้หญิงสองคนกำลังต่อคิว พอเห็นเด็กชายเดินออกมา ทั้งคู่ก็มีสีหน้าประหลาดใจ คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
เด็กชายออกมาแล้วก็ไม่ล้างมือ กลับไปนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วเริ่มเล่นโทรศัพท์
หลิงอู๋โหยวมองเขาสองวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้ม เธอเดินเข้าไปยืนมองจากด้านบนแล้วถามว่า “นี่ หนูน้อย แม่หนูอยู่ไหนเหรอ”
“หนูน้อย” เงยหน้าจากโทรศัพท์ มองคนที่เรียก “คุณป้าเรียกหนูเหรอคะ”
หลิงอู๋โหยวเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นมิตร “ใช่จ้ะ แม่หนูอยู่ไหน หลงกับแม่หรือเปล่า หนูน้อย”
เด็กชายไม่ได้ใส่ใจคำถามของเธอ กลับแย้งว่า “ผมไม่ใช่หนูน้อย ผมเป็นผู้ชาย!”
“อ้าว เป็นไปได้ยังไงล่ะ” หลิงอู๋โหยวทำสีหน้าประหลาดใจ “หนูเป็นผู้หญิงชัด ๆ นี่นา”
เด็กชาย: ??
บนใบหน้าเขามีทั้งความหงุดหงิดและสับสน “ผมเป็นผู้ชายครับ! คุณป้าดูไม่ออกเหรอ ผมเป็นผู้ชายนะ!”
หลิงอู๋โหยวส่ายหน้าอย่างจริงจัง “ไม่ใช่จ้ะ หนูเป็นผู้หญิงต่างหาก ไม่อย่างนั้นจะมาอยู่ในห้องน้ำผู้หญิงได้ยังไงล่ะ”