“ทำไมคุณถึงตีแม่!”
เย่อี๋กอดเหยาเสี่ยวถิงไว้ อีกฝ่ายยกมือกุมแก้มที่ถูกตบ สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “เสี่ยวอี๋ ทำไมลูกยังอยู่ที่นี่...”
เมื่อเห็นลูกสาวกลับมาอีกครั้ง เย่โหย่วเฉิงก็สงบลง น้ำเสียงเคร่งขรึม “เสี่ยวอี๋ ลูกไปโรงเรียนก่อน เรื่องของพ่อกับแม่ ลูกไม่ต้องยุ่ง”
“หนูไม่ไป!” เย่อี๋ตะโกน “พ่อแม่อย่าทะเลาะกันนะ พ่ออย่าตีแม่!”
ในที่สุดซ่งเว่ยอันก็เข้าไปถึง เขารีบแทรกกลางทั้งสามคนเพื่อไกล่เกลี่ย “เด็กอยู่ตรงนี้นะ พวกคุณสองคนใจเย็นก่อน...”
หลิงอู๋โหยวมองเหตุการณ์อยู่ด้านหลัง ภาพตรงหน้าทำให้เธอนึกถึงชีวิตประจำวันในสถานีตำรวจเฮยซาเมื่อก่อน เรื่องสามีภรรยาทะเลาะกันจนเพื่อนบ้านโทรแจ้งตำรวจพบเห็นได้บ่อย คำพูดทำนองว่า “เด็กอยู่ตรงนี้นะ” หรือ “อย่าทะเลาะกันต่อหน้าลูก” อาจารย์ของเธอพูดอยู่เป็นประจำ จนเธอแทบฟังจนหูชา
หลิงอู๋โหยวแหวกกวนจื่อผิงกับสือหยวน แล้วเดินเข้าไปในห้องรับแขก
“เฮ้ย ๆ ๆ!” กวนจื่อผิงตบสือหยวนแรง ๆ “น้องหลิง ๆ...”
ไม่ต้องให้เขาเตือน สือหยวนก็เดินตามเข้าไปแล้ว
ซ่งเว่ยอันยืนอยู่ตรงนั้น เขากั้นสองสามีภรรยาเอาไว้ แม้ทั้งคู่จะหยุดพูดแล้ว แต่บรรยากาศยังตึงเครียด ราวกับใครเอ่ยปากขึ้นมาเมื่อไรก็พร้อมจุดชนวนการปะทะรอบใหม่ หัวหน้าหน่วยซ่งปวดหัวอยู่ไม่น้อย คิดจะเรียกคนพาเย่โหย่วเฉิงไปเสียเลย แต่พอหันไปเห็นหลิงอู๋โหยวกับสือหยวนเดินเข้ามา จึงพูดว่า
“น้องหลิง ดูแลคุณเหยากับเย่อี๋ไว้ สือหยวน มาควบคุมตัวคุณเย่”