หลิงอู๋โหยวกับซ่งเว่ยอันฟังเรื่องนี้แล้วประหลาดใจมาก อย่างแรกคือไม่คิดว่าตัวการเบื้องหลัง “เหตุการณ์เมียน้อยหาเรื่อง” ซึ่งก่อนหน้านี้พวกเขายังจับต้นชนปลายไม่ได้และดูไม่เกี่ยวข้องกับคดี จะเป็นหลิวซู่ อย่างที่สองคือไม่คิดว่าเหตุผลที่เธอหาเรื่องเซียวเวยเซี่ยวไม่ใช่เพราะชอบลวี่โหยวจวิ้น แต่เป็นเพราะแข่งขันกันเรื่องงาน…
“แค่ก” เย่โหย่วเฉิงพูดมากจนต้องยกน้ำขึ้นดื่ม “ที่ผมพูดเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เพราะอย่างอื่น แค่อยากให้พวกคุณรู้ว่าหลิวซู่ไม่ได้เป็นคนที่ใครจะชักใยได้ง่าย ๆ อย่างที่พวกคุณคิด เธอกับเซียวเวยเซี่ยวก็เป็นคนประเภทเดียวกัน เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการแล้วไม่เลือกวิธี ผมซวยเองที่ไปยุ่งกับพวกเธอ”
ยังจะบอกว่าซวยอีกนะ
หลิงอู๋โหยวหัวเราะเบา ๆ “คุณซวยจริง ๆ นั่นแหละ เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายซื่อ ๆ เก็บตัว เลยคิดว่าเป็นเด็กสาวที่ควบคุมได้ง่ายใช่ไหมล่ะ? สุดท้ายโดนเหยี่ยวจิกตาเข้าให้ ยังไม่คิดด้วยซ้ำว่าทำไมถึงโดนจิก กลับโทษว่าเหยี่ยวไม่เชื่อฟัง แถมมีจะงอยปากอีกต่างหาก เอาผลกรรมที่ตัวเองสมควรได้รับไปโทษว่าเป็นเพราะซวย คุณนี่น่าขยะแขยงแล้วยังไม่รู้ตัวอีกนะ”
“พวกเธออยากได้อะไร ผมก็ให้หมดแล้ว!” จู่ ๆ เย่โหย่วเฉิงก็ตบโต๊ะอย่างแรง พฤติกรรมกะทันหันราวกับคนเสียสติทำเอาซ่งเว่ยอันสะดุ้ง “หลิวซู่อยากได้โควตาแข่งขัน อยากได้ทุนการศึกษา อยากได้โอกาสฝึกงาน อยากเป็นนักเรียนดีเด่น…ผมให้เธอหมดแล้ว! แล้วผมได้อะไร? ก็แค่ร่างกายผอมแห้งของเธอ! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมาพัวพันกับผม ผมก็ไปหาคนอื่นตั้งนานแล้ว!”