เขาเหลือบมองป้ายชื่อที่ติดอยู่บนอกโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะยื่นมือไปปิดมันตามสัญชาตญาณ แล้วจ้องหญิงสาวเขม็ง
หลิงอู๋โหยวกะพริบตา ก่อนจะไล่ตัวเลขชุดหนึ่งออกมา “ฉันจำไม่ผิดใช่ไหม จางเว่ยปอ ผู้จัดการจาง?”
ไม่ผิดแม้แต่ตัวเลขเดียว
จางเว่ยปอลดมือลง กำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัว เขาโมโหความเจ้าเล่ห์และหน้าด้านของหญิงสาว จนเสียงที่พูดออกมาเริ่มลอดไรฟัน แต่ละคำคล้ายถูกเค้นออกมาจากซอกฟัน
“ความจำคุณดีจริง ๆ แต่น่าเสียดาย ลิฟต์ชั้น 19 ถึง 25 ต้องใช้คีย์การ์ดห้องพักแตะถึงจะขึ้นได้ ส่วนทางเข้าบันไดของชั้น 19 ก็มีระบบควบคุมการเข้าออก ดูท่าแผนของคุณคงทำไม่ได้แล้ว”
กวนจื่อผิงรีบใช้ศอกกระทุ้งหัวหน้าหน่วยที่ยืนข้าง ๆ “หัวหน้าหน่วยซ่ง งั้นตอนนี้เราก็เปิดห้องสักห้องสิครับ ยังไงก็เบิกเงินกับทางสถานีได้อยู่แล้ว”
ซ่งเว่ยอันคิดดูก็เห็นว่ามีเหตุผล ทางเข้าบันไดชั้น 19 มีระบบควบคุมการเข้าออก เพราะอย่างนั้นชั้น 20 ถึง 25 ก็คงไม่มี ขอแค่ขึ้นไปเหนือชั้น 19 พวกเขาก็ไปไหนมาไหนได้สะดวก
ซ่งเว่ยอันจึงหันไปหาพนักงานเสี่ยวหลี่ที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ “สวัสดีครับ รบกวนเปิดห้องที่อยู่เหนือชั้น 19 ให้พวกเราสักห้อง”
เสี่ยวหลี่เหลือบมองผู้จัดการจางอย่างระมัดระวังก่อน พอกำลังจะพยักหน้า ก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อน “ขอโทษด้วยนะคะ ห้องพักชั้น 19 ถึง 25 ถูกจองเต็มแล้ว คราวหน้าต้องรีบหน่อยนะคะ”