พอพูดถึงเรื่องกล่องล็อก สีหน้าของเหรินเฉินเฉินก็หม่นลงอย่างเห็นได้ชัด คิ้วอ่อนเยาว์ขมวดเข้าหากันแน่น
“ก็เพราะว่า...เหรินหรานน่ะ เธอประหลาดจริง ๆ! ผมรู้มาตลอดว่าเธอมีสมุดวาดภาพอยู่เล่มหนึ่ง ปกติชอบวาดรูปลงไป ผมเคยแอบดูบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็เป็นรูปน่าเบื่อ ๆ แถมยังน่าเกลียด ผมเลยไม่ใส่ใจว่าเธอวาดอะไร”
“จนกระทั่งวันหนึ่ง...ผมจำได้ว่าประมาณหนึ่งเดือนก่อนที่เธอจะตาย เช้าวันนั้นตอนกินข้าว เธอจู่ ๆ ก็บอกผมว่าเมื่อคืนฝันเห็นผมฆ่าเธอในฝัน ตอนนั้นผมก็เยาะเย้ยเธอว่า งั้นก็ระวังตัวไว้ อย่ามาทำให้ผมโกรธอะไรแบบนั้น...พอมาคิดดูทีหลัง สีหน้าของเธอตอนนั้นช่าง...หม่นหมองมาก?”
“เธอพูดถึงแค่นั้นแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ผมเองก็ไม่ได้ถามมาก จนตอนกลางคืนใกล้จะเข้านอน เธอเอาสมุดวาดภาพมาให้ผมดู ตอนแรกผมไม่อยากดู แต่เธอดึงดันลากผมให้ดู พอเปิดไปถึงภาพสุดท้าย ถึงผมจะเห็นแค่ไม่กี่แวบ แต่ตอนนี้พอมานึกดู มันเหมือนที่เกิดเหตุในวันนั้นเป๊ะเลย! พวกคุณ...พวกคุณคงไม่เชื่อแน่...มันแปลกจริง ๆ!”
“ตอนนั้นผมยังคิดว่าเธอขี้ขลาดจริง ๆ แค่ฝันประหลาด ๆ ก็กลัวจนเป็นขนาดนี้ ผมยังถามเธอด้วยว่าคนตัวเล็ก ๆ ในภาพเป็นใครบ้าง เธอชี้ให้ผมดูทีละคนแล้วบอกว่า คนที่นอนตายอยู่ข้างโต๊ะชาคือเธอเอง ส่วนคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างเธอคือผม ในฝันเธอถูกผมผลักจนไปกระแทกโต๊ะชาแล้วตาย คนที่ตายอยู่ตรงระเบียงข้าง ๆ คือพ่อ ส่วนเท้าที่อยู่ข้าง ๆ นั่นคือของฆาตกร...”