แม่ลูกทั้งสองใจผูกพันกัน ตัดสินใจรีบจากไป จูงมือกันเดินออกไป ระหว่างทางยังได้ยินเสียงของสองคนน่ารำคาญด้านหลังดังตามมา
เสียงผู้ชาย: “โอ้โห พวกเขายังจะไปกินของอร่อยกันอีกแน่ะ”
เสียงผู้หญิง: “ถ้าฉันฆ่าคนแล้วพ้นผิดได้ ฉันก็ต้องไปกินมื้อดี ๆ ฉลองเหมือนกัน”
เสียงผู้ชาย: “พูดก็ถูกนะ”
แม่ลูกทั้งสอง: ……
อ๊ากกกกกก รำคาญ รำคาญจะตายอยู่แล้ว!!
เมื่อมองส่งทั้งสองคนเดินจากไป หลิงอู๋โหยวกับฉือซีกวานก็เตรียมจะเดินย้อนกลับ แต่พอหันไปก็เห็นสือหยวนกับตำรวจน้อยเว่ยยืนอยู่ไม่ไกล ทั้งคู่โบกมือให้พวกเขา
“เหนื่อยหน่อยนะ” สือหยวนเดินเข้ามาพูด “ผมปรึกษากับตำรวจน้อยเว่ยแล้ว ตัดสินใจว่าจะยื่นขอให้มีเจ้าหน้าที่ดูแลเหรินเฉินเฉินไปรับการอบรมด้านจิตใจที่ศูนย์สุขภาพจิตเยาวชนของเมืองนี้”
ตำรวจน้อยเว่ยพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ “แม้ผมจะรู้จักเหรินเฉินเฉินแค่จากการสอบปากคำสั้น ๆ เมื่อครู่ แต่จากการประเมินเบื้องต้น อายุทางจิตใจของเขาสูงกว่าอายุจริงมาก ไม่ใช่แค่แก่แดดเท่านั้น อาจมีปัญหาทางจิตใจที่ต้องรักษาและชี้แนะ”
หลิงอู๋โหยวพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เป็นปัญหาทางจิตใจหรือปัญหาความเป็นมนุษย์กันแน่?”
“สองอย่างนี้มีส่วนที่เชื่อมโยงกัน” ตำรวจน้อยเว่ยตอบ “แต่ก็ยังแตกต่างกัน ปัญหาอย่างหลังอาจแก้ไขไม่ได้ แต่ถ้าใช้กฎหมายกับศีลธรรมตีกรอบควบคุมเอาไว้ ก็ยังมีหวังที่จะทำให้เขาเป็นคนธรรมดาที่ไม่เป็นอันตรายได้……ว่าแต่ พวกคุณเคยดูเรื่อง ‘ลูกแก่นแก้ว’ ไหม?”
“ผมดูแล้ว!” ฉือซีกวานยกมือ “เป็นเรื่องของเด็กผู้หญิงที่มีบุคลิกภาพต่อต้านสังคมคนหนึ่ง”