“คุณโหยว หลายวันที่คุณอยู่ในสถานีตำรวจของเรา คงไม่รู้สถานการณ์ข้างนอกสินะ ที่บ้านคุณเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แต่พ่อแม่ของคุณกลับดูไม่ค่อยเป็นห่วงคุณเลยนะ”
หลิงอู๋โหยวทำท่าฉงน “สามีคุณตายแล้วพวกเขาไม่ใส่ใจยังพอเข้าใจได้ แต่หลานแท้ ๆ ของพวกเขาตายทั้งคน ทำไมดูไม่ค่อยเศร้าเลย แถมยังไม่ปลอบลูกสาวแท้ ๆ สักคำ…”
“อ้อ” หลิงอู๋โหยวอธิบาย “ที่ฉันรู้เรื่องนี้ก็เพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมาเราคอยตรวจสอบโทรศัพท์ของคุณอยู่ แล้วก็ช่วยปฏิเสธลูกค้าที่นัดทำเล็บกับคุณไปหลายคน โดยอ้างว่าคุณต้องอยู่ที่สถานีตำรวจชั่วคราวเพราะตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรม ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
โหยวหลี่ซวง: …บ้าจริง
“เรายังได้ข้อมูลจากเพื่อน ๆ ของคุณด้วย ตอนคุณแต่งงานจัดพิธีแต่งงาน น้องชายคุณไม่ได้มาร่วมงานเหรอ ทำไมล่ะ ความสัมพันธ์ไม่ดีหรือไง”
โหยวหลี่ซวงจ้องเธอด้วยแววตาหม่นลึก ไม่ตอบสนอง
หลิงอู๋โหยว: “ไม่ตอบก็แปลว่ายอมรับ”
ซูหลินเฉิงแทรกขึ้นมาในจังหวะนั้น “คุณโหยว ก่อนหน้านี้คุณเคยบอกผมว่าพ่อแม่ให้ความสำคัญกับน้องชายมากกว่า ที่บ้านค่อนข้างให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิงใช่ไหม”
โหยวหลี่ซวงสูดลมหายใจลึกแล้วพยักหน้า เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง ราวกับกำลังอดทนกับอะไรบางอย่าง
บนใบหน้าของซูหลินเฉิงมีแววเห็นใจเล็กน้อย
ทว่าในระหว่างที่สือหยวนกำลังอ่านเอกสาร เขาก็เห็นอะไรบางอย่างเข้า สีหน้าจึงเคร่งขรึมลง