ตำรวจน้อยเว่ยยิ้มแฉ่ง “สายตาหลอกกันไม่ได้หรอก”
หลิงอู๋โหยวทำหน้าเหยเก “ดวงตาของสือหยวนน่ะ มองศพที่แช่อยู่ในท่อระบายน้ำมาครึ่งปียังดูเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เลย”
ตำรวจน้อยเว่ย: …กลิ่นเริ่มมาแล้ว
ตำรวจน้อยเว่ย “แต่ว่า…”
ตอนนั้นเอง สือหยวนถือกล่องพลาสติกใสบรรจุน่องไก่เดินเข้ามา เห็นทั้งสองคุยกันอย่างออกรส ก็อดถามไม่ได้ “คุยอะไรกันอยู่”
ตำรวจน้อยเว่ยหันกลับไป “ไม่มี…”
หลิงอู๋โหยวปากไวพูดตรง “เขาบอกว่าเรากำลังคบกัน ฉันบอกว่าไม่ได้คบ เขาก็เลยบอกว่าคุณกำลังจีบฉัน แถมยังบอกด้วยว่าคุณมองฉันด้วยสายตาเปี่ยมรัก”
ตำรวจน้อยเว่ย: …ฉิบหายแล้ว
อย่าพูดเหมือนกำลังฟ้องผู้ใหญ่สิ!!
เทียบกับความเปิดเผยตรงไปตรงมาของหลิงอู๋โหยว และความตกตะลึงของตำรวจน้อยเว่ยแล้ว ปฏิกิริยาของสือหยวนดูจะน้อยที่สุด
อืม เพราะเขานิ่งค้างไปแล้ว
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือซ้ายถือกล่องบรรจุภัณฑ์ มือขวาห้อยอยู่ข้างตัว ดวงตาดอกพีชงามคู่นั้นเบิกกว้างเล็กน้อย ในดวงตาที่มองศพซึ่งแช่อยู่ในท่อระบายน้ำมาครึ่งปียังเปี่ยมรักใคร่ บัดนี้กลับเผยความตื่นตระหนกและทำอะไรไม่ถูก เขาไม่พูดสักคำ ไม่ขยับสักนิด
จนหลิงอู๋โหยวเริ่มหมดความอดทน “เฮ้ย มีปฏิกิริยาหน่อยสิ”
สือหยวนไม่รู้จริง ๆ ว่าควรพูดอะไร ตอนนี้สมองเขามึนงงเสียจนต้องให้ผานกู่มาช่วยแยกฟ้าดินแล้ว “อืม…?”
หลิงอู๋โหยว: อืม?
เธอหันไปตำหนิตำรวจน้อยเว่ย “ดูคุณสิ ทำเด็กคนนี้ตกใจจนเอ๋อไปแล้ว”