“ถ้าฉันรู้ตั้งแต่แรกว่าเฉิงกุยเป็นเกย์ ฉันคงอยากฆ่าเขาให้ตายไปข้างหนึ่ง แต่ตอนนี้……” ฟ่านหยวนชะงัก สมองพลันหมุนทัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นดุดัน “เขาหลอกหยวนหยวนมาตั้งนาน แถมยังคิดจะลากเธอลงนรกไปด้วย! ฉันอยากสับเขาเป็นชิ้น ๆ จริง ๆ!”
หลิงอู๋โหยวแทรกขึ้นมาได้จังหวะ “เพราะอย่างนั้นคุณก็เลยฆ่าเขาใช่ไหม?”
“ฉันไม่ได้ทำ!” ฟ่านหยวนตบโต๊ะอย่างหัวเสีย “ฉันแค่อยากให้หยวนหยวนเลิกกับเขา! ก็เลยเอาจดหมายให้หยวนหยวนอ่าน ตอนแรกเธอไม่เชื่อ แต่พอลองคิดดูดี ๆ ก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ถึงฉันจะบอกความจริงกับเธอแล้ว เธอก็ยังไม่ยอมเลิก”
“ฉันไม่เข้าใจเลย” ฟ่านหยวนโกรธจนอกกระเพื่อม “เธอบอกว่าแต่งกับใครก็เหมือนกันหมด…… มันจะเหมือนกันได้ยังไง? หยวนหยวนถึงกับคิดว่า ถ้าเฉิงกุยแสร้งทำเป็นผู้ชายดี ๆ ได้ตลอดชีวิต ชีวิตหลังแต่งงานก็คงไม่ลำบาก…… ฉันนี่…… โกรธจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!”
หลิงอู๋โหยวพูดวกกลับมาที่เรื่องฆาตกรรมทุกประโยค “เพราะอย่างนั้นคุณก็เลยคิดจะฆ่าเขาใช่ไหม?”
“ไม่ ไม่ ฉันไม่ได้ทำ!” ฟ่านหยวนตะโกนเสียงดัง ก่อนจะกระดกน้ำดื่มไปสองอึกอย่างฉุนเฉียว “ฉันไม่ได้คิดจะฆ่าเขา ไม่สิ ฉันคิด แต่ฉันไม่ได้ฆ่าเขา หยวนหยวนยังจะแต่งงานกับเขาอยู่ ฉันก็เลยคิดว่าจะรอจนถึงวันที่หยวนหยวนหย่ากับเขา แล้วเราสองคน หรือถ้าเธอมีลูกก็เป็นสามคน ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข”
มุมปากหลิงอู๋โหยวกระตุก “คุณคิดไปไกลจริง ๆ”
“แค่คิดก็ไม่ได้หรือไง?” ฟ่านหยวนเบ้ปาก “แต่ไอ้สารเลวนั่นดันหนีงานแต่งอีก! วันนั้นหยวนหยวนแต่งตัวสวยขนาดนั้น…… เขาหลอกเธอมาตั้งนาน ทำไมถึงใจร้ายทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าทุกคนในช่วงเวลาสำคัญแบบนั้นได้? หยวนหยวนทนได้ แต่ฉันทนไม่ได้ เพราะอย่างนั้น…… ฉันก็เลยไปหาเขาเพื่อถามให้รู้เรื่อง”