“เมื่อสามปีก่อน คุณรู้จักกับเฉิงกุยผ่านแอปโซเชียลชื่อ SAME” หลิงอู๋โหยวพลิกดูกระดาษปึกหนาที่เย็บเข้าเล่มไว้ในมือ บนนั้นเต็มไปด้วยบันทึกการแชต “ตอนนั้นมันยังเป็นแอปเถื่อนที่ไม่ต้องยืนยันตัวตน คนในนั้นปะปนกันไปหมด มีคนสารพัดแบบ”
“เพราะข้อมูลเป็นนิรนาม นอกจากคนที่ตั้งใจหาเพื่อนจริง ๆ แล้ว ยังมีทั้งพวกนัดมีเซ็กซ์และอาชญากรอยู่บ่อยครั้ง กระทั่งภายหลังแอปถูกเปิดโปงและถูกรัฐบาลกดดันให้ปรับปรุง ถึงได้เพิ่มระบบยืนยันตัวตนและระบบป้องกันมิจฉาชีพ แต่ตอนที่คุณรู้จักกับเฉิงกุย ข้างในยังวุ่นวายอยู่เลย”
“ระบบจับคู่บอกว่าคุณสองคนเข้ากันได้ถึง 99.9 เปอร์เซ็นต์ พวกคุณเลยคุยกันไปคุยกันมา ความรู้สึกดี ๆ ก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นจากการพูดคุยกันทุกวัน จนตัดสินใจนัดเจอกัน”
“บังเอิญว่าพวกคุณอยู่ในเมืองไห่โจวเหมือนกัน เขาเป็นนักศึกษาที่ใกล้เรียนจบ ส่วนคุณเป็นพนักงานออฟฟิศที่ทำงานมาได้ปีสองปี พอเปิดแผนที่ดูก็พบว่าอยู่ไม่ไกลกันด้วย บางทีในใจคุณอาจกำลังคาดหวังว่าความรักต่างวัยแสนหวานระหว่างพี่สาวกับน้องชายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น?”
“แต่เรื่องที่น่าขันก็คือ...” หลิงอู๋โหยวยิ้มหวานให้เธอ ก่อนยื่นกระดาษสีแผ่นหนึ่งไปตรงหน้าคุณฟ่านหยวน “คุณลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าตอนสมัครบัญชี คุณกรอกข้อมูลมั่ว ๆ ส่วนสูง วุฒิการศึกษา งานอดิเรก จะจริงบ้างเท็จบ้างก็ไม่เป็นไร แต่เพศของคุณน่ะ...”
“กรอกว่าเป็นผู้ชายนะ”