“ไม่เจอกันตั้งนาน” คนที่ถูกเขากอดผิดคนตบหลังเขาเบา ๆ เป็นการกอดตอบอย่างมีน้ำใจ “คุณตำรวจเสิ่นเหมิงไห่?”
เสิ่นเหมิงไห่คลายอ้อมแขนแล้วมองคนตรงหน้า แววตาใสซื่อเต็มไปด้วยความโง่งม “คุณคือ...คุณตำรวจหยวนหรือเปล่า?”
คุณตำรวจหยวนยิ้มอย่างสุภาพ “ผมสือหยวน สือจากสือหยวน หยวนที่ประกอบด้วยดินกับเกิ้น”
“อ้อ” เสิ่นเหมิงไห่ยังจำหน้าเขาได้ติดตา “รู้แล้ว ๆ คนที่น้องสาวผมพูดถึงอยู่ตั้งนาน บอกว่าหล่อสุด ๆ นั่นเอง”
“พี่!” เสิ่นผานผานนั่งไม่ติด แก้มแดงก่ำ “พี่พูดอะไรออกมาน่ะ!”
“ผานผาน เธอไม่เข้าใจหรอก” เสิ่นเหมิงไห่ยิ้มเจ้าเล่ห์ “สมัยนี้เขาฮิตผู้ชายแบบพี่ ปากหนา ปากกว้าง เหมือนใครสักคนที่...เหงื่อไหลพรากนั่นแหละ หล่อสุด ๆ”
เสิ่นผานผาน: เหลือจะพูด
เธอไม่อยากสนใจคนโง่แล้ว “พี่อู๋โหยว เข้ามาเร็วค่ะ!”
ประตูค่อนข้างแคบ หลิงอู๋โหยวถูกสองคนขวางไว้จนเข้าไปไม่ได้ เธอกลอกตาใส่ ก่อนดันทั้งคู่ไปด้านข้างอย่างไม่เกรงใจ แล้วเบียดตัวเข้าไป
ห้องส่วนตัวกว้างมาก โต๊ะอาหารก็ใหญ่เช่นกัน นั่งกันสี่คนได้อย่างเหลือเฟือ หลิงอู๋โหยวนั่งข้างเสิ่นผานผาน ส่วนเสิ่นเหมิงไห่ก็นั่งลงข้างหลิงอู๋โหยวอย่างไม่คิดอะไร สือหยวนใจหล่นวูบ ก่อนนั่งลงข้างเสิ่นเหมิงไห่เงียบ ๆ
“สั่งอาหารกัน ๆ! อู๋โหยวกับสือหยวน อยากกินอะไรก็สั่งได้เลย!” เสิ่นเหมิงไห่โบกมือ “เอาอย่างนี้ไหม สั่งอาหารขึ้นชื่อมาอย่างละจาน!”