“ใครบอกมา?”
“ไม่รู้สิ ทุกคนก็พูดกันแบบนั้น”
“ทุกคนคือใคร?”
“ก็ทุกคนนั่นแหละ”
ซ่งเว่ยอัน: ?
“เอาเถอะ” น้ำเสียงของหัวหน้าหน่วยซ่งฟังดูเหนื่อยหน่ายอยู่บ้าง “แล้วอ้ายรั่วอวี่ล่ะ? เธอเป็นคนยังไง?”
“อ้ายรั่วอวี่เหรอ?” หนุ่มคนนั้นนึกย้อนอยู่ครู่หนึ่ง “อ๋อ เธอน่ะเหรอ ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับผม แต่เคยได้ยินเรื่องของเธออยู่ นิสัยเสียมาก ไม่มีมารยาท ชอบโวยวายเสียงดัง แถมยังลงไม้ลงมือกับคนอื่นด้วย ดูเหมือนความสัมพันธ์กับจางอวี่อันจะไม่ค่อยดีเท่าไรนะ? อยู่ห้องพักเดียวกันแท้ ๆ เฮ้อ คนที่อยู่ห้องเดียวกับพวกเธอนี่ซวยจริง ๆ”
……
คลิปถัดมาเป็น “คนคุ้นเคย” อย่างนักศึกษาเสิ่นผานผาน คุณหนูเศรษฐีจอมซื่อบื้อ
ไม่รู้ว่าน้องสาวคนนี้ไปเจอเรื่องอะไรมา ใบหน้าซีดขาว หดตัวงอเป็นก้อน ดวงตาชุ่มน้ำ น่าสงสารจับใจ เห็นได้ชัดว่าซ่งเว่ยอันก็สังเกตเห็นว่าเธอผิดปกติ
“เอ่อ... นักศึกษาเชิน ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสิ่นผานผานร้องไห้โฮ “ฮือออออออ!”
ซ่งเว่ยอัน: ???
ในคลิป หลิงอู๋โหยวเห็นฉือซีกวานยื่นกระดาษทิชชู่ให้เสิ่นผานผานสองสามแผ่น “ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? อย่าร้องไห้เลย มีเรื่องอะไรก็บอกพวกตำรวจได้นะครับ พวกเราจะช่วยคุณเอง”
เสิ่นผานผานพูดพลางร้องไห้ “ฉัน... ฉัน... เพิ่งรู้ว่าตอนจางอวี่อันตาย ฉันกำลังท้องเสียอยู่ในห้องส้วมข้าง ๆ เธอ... ฮือออ... แม่จ๋า!! ฮือออออ...”
หลิงอู๋โหยวเลิกคิ้ว คิดในใจว่าเรื่องนี้ช่างน่าสนใจจริง ๆ... ไม่สิ ช่างบังเอิญเกินไปแล้ว
ทั้งซ่งเว่ยอันและฉือซีกวานต่างก็ประหลาดใจ คนแรกพูดว่า “ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ เล่า”