หลังการสอบสวนจบลง ข้างนอกก็มืดสนิทแล้ว
แต่พวกเขายังกลับสถานีตำรวจไม่ได้ ต้องไปตรวจสอบห้องพักของจางอวี่อันก่อน ดูว่ามีเบาะแสอะไรที่ควรสนใจหรือไม่ โดยเฉพาะสิ่งที่เกี่ยวข้องกับอาหาร ก่อนหน้านี้ เพื่อป้องกันไม่ให้อ้ายรั่วอวี่กับพวกซ่อนหรือทำลายหลักฐาน พวกเธอจึงถูกจัดให้ไปพักชั่วคราว และห้ามกลับห้องพักจนกว่าจะค้นเสร็จ
หลิงอู๋โหยวและคนอื่น ๆ เข้าไปในห้อง 414 ห้องพักของมหาวิทยาลัยลั่วเหมยเป็นห้องสี่คนที่จัดเตียงไว้ด้านบน โต๊ะอยู่ด้านล่าง ถือว่ามีสิ่งอำนวยความสะดวกดีทีเดียว ทั้งยังมีห้องน้ำในตัว ระเบียงเล็ก ๆ และเครื่องปรับอากาศ พอเปิดไฟ ภาพห้องที่ดูรกอยู่บ้างก็ปรากฏตรงหน้า ของหลายอย่างกองอยู่บนพื้น เสื้อผ้าบางส่วนพาดอยู่ตรงขอบเตียง กลิ่นอับแบบห้องที่มีคนอยู่โชยเข้ามาปะทะจมูก
ซ่งเว่ยอันถามอาจารย์ที่ปรึกษาซึ่งตามหลังมา “ที่ไหนเป็นที่ของจางอวี่อัน?”
ฟางจิงจิงที่ถูกคนในห้องพักนี้ทำให้ปวดหัวมานาน คุ้นเคยกับห้องพักนี้เป็นอย่างดี “เตียงทางขวามือ ติดระเบียงนั่นค่ะ”
สวมถุงคลุมรองเท้าและถุงมือแล้ว หลิงอู๋โหยวก็เดินเข้าไปด้านใน กวาดตามองโต๊ะทั้งสี่ตัว โต๊ะของจางอวี่อันสกปรกและรกที่สุด บนโต๊ะมีคอมพิวเตอร์ปิดฝาอยู่เครื่องหนึ่ง นอกนั้นก็มีเครื่องสำอางวางระเกะระกะ ทิชชู่ใช้แล้ว ขนมที่กินไม่หมด...
ถังขยะข้าง ๆ อัดแน่นจนล้น มีขยะบางส่วนตกอยู่บนพื้น ข้างกันยังกองกล่องกระดาษและถุงพัสดุที่ยังไม่ได้ทิ้ง รวมถึงกล่องอาหารเดลิเวอรีที่กินหมดแล้วแต่ยังไม่ได้เก็บอีกสามสี่กล่อง