หลิงอู๋โหยวยิ้มอย่างสุภาพ “ฉันเป็นเพื่อนของฉินจื้อหย่วนค่ะ”
ในทางหนีไฟ ทั้งสี่คนชินชากับคำพูดเหลวไหลที่หลิงอู๋โหยวแต่งขึ้นสด ๆ จนไม่รู้สึกอะไรแล้ว
สีหน้าของหญิงสาวฉายแววประหลาดใจ “เพื่อนของจื้อหย่วน…เหรอคะ?”
เธอมองชายข้างกาย อีกฝ่ายส่ายหน้าอย่างไม่รู้สาเหตุ “อ้อ อย่างนี้นี่เอง…แต่ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณถึงมาที่นี่ล่ะ?”
“มาที่นี่ก็ต้องมาหาฉินจื้อหย่วนสิคะ” หลิงอู๋โหยวก้าวเข้าไปใกล้สองก้าว “เขาอยู่บ้านไหมคะ คุณลุงคุณป้า ฉันมีธุระด่วนต้องคุยกับเขาค่ะ”
“เขาไม่อยู่บ้านหรอก” ฟ่านเสียยิ้มเจื่อน “มีธุระอะไร…ลองติดต่อเขาทางวีแชทดูไหม?”
หลิงอู๋โหยวถาม “แล้วเขาจะกลับมาเมื่อไหร่คะ? พรุ่งนี้เหรอ?”
ฟ่านเสียยิ้ม “ลูกโตแล้ว มีเรื่องที่ต้องทำของตัวเอง บางครั้งไม่กลับบ้านก็เป็นเรื่องปกติ ฉันกับพ่อเขาไม่ได้คอยควบคุมอะไรเขานักหรอก”
“อ้อ~” หลิงอู๋โหยวพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ได้ค่ะ งั้นก็ช่างเถอะ”
ฟ่านเสียยังคงมีมารยาท “ขอโทษนะคะ ทำให้คุณต้องมาเสียเที่ยวดึก ๆ ดื่น ๆ”
“ไม่เป็นไรค่ะ” หลิงอู๋โหยวตอบอย่างใจกว้าง “เสียเที่ยวก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แต่ในเมื่อฉันมาแล้ว คุณลุงคุณป้าไม่เชิญฉันเข้าไปดื่มชาสักหน่อยเหรอคะ?”
ฟ่านเสีย: …
ฉินเจิ้นเจีย: …
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินคำขอไร้มารยาทแบบนี้
สามีภรรยาคู่นี้อารมณ์ดีจริง ๆ แม้หลิงอู๋โหยวจะพูดเช่นนั้น พวกเขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจ ยังคงพูดอย่างสุภาพว่า