ดวงจันทร์?
หลิงอู๋โหยวเปิดร้านค้าแอปพลิเคชันค้นดู แล้วพบว่าเป็นเกมที่ไม่ค่อยดังนัก เน้นแนวเยียวยาจิตใจ รูปแบบการเล่นไม่ซับซ้อน แค่เดินเที่ยวชมแผนที่ไปเรื่อย ๆ จุดขายหลักดูเหมือนจะเป็นการหาเพื่อนและพูดคุยระบายใจ
สือหยวนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ลุงฉินใส่ใจลูกมากเลยนะครับ ถ้าเป็นพ่อผม คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเล่นเกมอะไร นับประสาอะไรกับรู้ชื่อในเกมของผม”
ฉินเจิ้นเจียย่อมฟังออกว่าเขาหมายถึงอะไร จึงได้แต่ชี้แจงว่า
“โธ่ พูดเรื่องใส่ใจอะไรกัน ผมมีลูกชายอยู่คนเดียว เรื่องของเขาก็พอจะรู้บ้าง เกมดวงจันทร์นี่จื้อหย่วนเคยพูดถึงตอนกินข้าวอยู่หลายครั้ง ทั้งยังบอกด้วยว่าชื่อในเกมคือหานฉาน ผมว่าฟังดูมีความเป็นกวีดี ก็เลยจำไว้”
สือหยวนดูเหมือนจะโล่งใจขึ้น เขาพยักหน้า “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง บังเอิญจริง ๆ ดีที่คุณจำได้ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงกลัวว่าจะมาผิดบ้าน”
ฉินเจิ้นเจีย: …แฮ่ม ทำไมฟังแล้วรู้สึกไม่ค่อยดี แต่ก็บอกไม่ถูกว่าไม่ดีตรงไหน
“ในเมื่อไม่ได้มาผิดบ้านก็ดีแล้วครับ” ซ่งเว่ยอันมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย “พวกคุณรู้ไหมครับว่า ฉินจื้อหย่วนใช้ชื่อหานฉานเล่นเกมจีบสาวทางออนไลน์อยู่?”
สามีภรรยาชะงักไป
หลิงอู๋โหยวฉวยจังหวะเสริมว่า “แถมยังโอนเงินให้อีกฝ่ายไปตั้งเยอะ ใช้บัตรธนาคารที่เป็นชื่อของป้าฟ่านด้วยนะคะ คุณน้าไม่รู้เลยหรือคะ ตอนหักเงินไม่มีข้อความแจ้งเตือนเหรอ?”
ฟ่านเสียได้สติกลับมา ดูเหมือนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองฉินเจิ้นเจีย ฝ่ายนั้นก็มองเธอ ทั้งคู่สบตากันอย่างงุนงงอยู่พักหนึ่ง แล้วฉินเจิ้นเจียก็พยักหน้าพูดว่า