การสอบสวนฟ่านหยวน หรือก็คือฟางหยวน ดำเนินการโดยหลิงอู๋โหยวและซ่งเว่ยอัน
ซ่งเว่ยอันมองรูปถ่ายในบัตรประจำตัวของฟ่านหยวน แล้วกวาดสายตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไปว่า “คนในรูปคือคุณหรือเปล่า”
“ชื่อ?”
“ฟ่านหยวน” ฟ่านหยวนตอบ “ฟางหยวนเป็นชื่อเดิมของฉัน”
ซ่งเว่ยอันถาม “ทำไมถึงเปลี่ยนชื่อ?”
ฟ่านหยวนตอบ “ก็เพื่อบอกลาอดีตไง”
ซ่งเว่ยอัน “...”
“คืนวันที่ 15 ตั้งแต่ห้าทุ่มครึ่งถึงเที่ยงคืนครึ่ง คุณอยู่ที่ไหน?”
ฟ่านหยวนชักอยากสูบบุหรี่ขึ้นมา เธอเอามือข้างหนึ่งเท้าคางแล้วผ่อนลมหายใจออกมา “คำถามนี้ฉันตอบไปแล้วสองรอบ อย่ามาเล่นลิ้นเลย พวกคุณอยากให้ฉันอยู่ที่ไหนล่ะ? เขตพักผ่อนบ้านจวี้มู่? มีหลักฐานหรือเปล่า?”
ในเมื่ออีกฝ่าย “เปิดอกคุยกัน” ขนาดนี้ ซ่งเว่ยอันก็ไม่อ้อมค้อม หยิบภาพถ่ายหนึ่งใบกับรายงานตรวจพิสูจน์หนึ่งฉบับออกมา ในภาพเป็นไม้กอล์ฟที่วางอยู่บนโต๊ะ ส่วนรายงานระบุว่าดีเอ็นเอของเธอตรงกับเลือดที่ตรวจพบในนั้น
“ไม่เพียงเท่านั้น” ซ่งเว่ยอันพูด พลิกไปหน้าถัดไปของรายงานตรวจพิสูจน์ แล้วชี้ประโยคหนึ่ง “พวกเราสกัดเซลล์ผิวหนังของเฉิงกุยได้จากร่องบนหัวไม้กอล์ฟ ข้างในยังมีรอยน้ำที่ไม่แห้งด้วย เมื่อตรวจสอบแล้วพบว่าเป็นน้ำจากสระว่ายน้ำ”
“แค่รายงานสองฉบับนี้ก็ยืนยันได้แล้วว่าคุณเป็นฆาตกร ยังมีอะไรอยากพูดอีกไหม?”
ฟ่านหยวนจ้องรายงานสองฉบับที่อ่านไม่เข้าใจอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายมุมปากก็กระตุก ถามอย่างฉงนว่า “เทคโนโลยีสมัยนี้ก้าวหน้าขนาดนี้แล้วเหรอ? ไม้กอล์ฟอันนี้แช่น้ำมา แถมฉันยังเช็ดมันแล้วด้วย ยังตรวจพบเซลล์ผิวหนังอะไรนั่นได้อีกเหรอ? แล้วยัง...”