เฉินเวยเทียนยิ้มขื่น ๆ “แต่ที่เช่าของฉันอยู่ห่างจากโรงพยาบาลตั้งชั่วโมงครึ่งแน่ะ ยังไม่รวมเวลาเดินไปสถานีรถไฟใต้ดินอีกยี่สิบนาทีด้วย… โรงแรมโรสอยู่ใกล้สถานีรถไฟใต้ดินหน่อย ถือว่าดีแล้วละ แถวนั้นเป็นย่านโรงแรมราคาถูกที่สุดระหว่างที่เช่าของฉันกับโรงพยาบาล”
“ส่วนเหตุผลที่ไปพักโรงแรม ก็เพราะฉันคิดว่าจะได้พักผ่อนเต็มที่ช่วงวันปีใหม่… ห้องเช่าของฉนวนกันเสียงไม่ดี แถมพื้นที่ข้าง ๆ ก็กำลังก่อสร้าง เสียงดังจนฉันนอนไม่หลับ ฉันแค่อยากนอนให้เต็มอิ่มสักคืน อีกอย่าง แถวนั้นแทบไม่มีอาหารเดลิเวอรี ต่อให้ขี้เกียจทำกับข้าวก็ยังทำไม่ได้ แต่แถวโรงแรมโรสมีอาหารเดลิเวอรีราคาถูกแถมอร่อยเยอะ”
“อีกอย่าง ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ห้องที่เช่าเป็นห้องสี่ห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น มีเพื่อนร่วมห้องสามคนที่มีวิถีชีวิตไม่เหมือนฉัน อยู่กับพวกเธอแล้วเหนื่อยใจมาก บางครั้งฉันไปพักข้างนอกก็เพราะอยากมีเวลาส่วนตัว ถึงสภาพโรงแรมราคาถูกพวกนั้นจะธรรมดามาก แต่ก็ยังดีกว่าที่เช่าของฉันเยอะ”
“จริง ๆ ฉันไปพักโรงแรมแถวนั้นมาไม่ใช่ครั้งเดียว ทุกครั้งที่รู้สึกเหนื่อยมากก็จะไปพักสักวัน… ย่านเมืองเก่าแถวนั้นคนไม่เยอะ กลางคืนเงียบจริง ๆ ฉันนอนหลับสบาย”
หลิงอู๋โหยวยังคงไม่ค่อยเข้าใจนัก
สือหยวนเห็นเธอขมวดคิ้วน้อย ๆ จึงอธิบายอย่างเอาใจใส่ “ช่วงนี้กำลังนิยมกันแบบนี้ พอถึงวันหยุดก็ไปพักโรงแรมอะไรทำนองนั้น ไม่ต้องทำความสะอาด ไม่ต้องคอยเกรงใจเพื่อนร่วมห้อง… ถือเป็นการผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจไปพร้อมกัน”