เหยียนจื่อชิงหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนลืมตาขึ้นมองเธอ “พวกคุณเป็นกลาง แต่ฉันไม่ใช่”
“เพราะอย่างนั้นฉันถึงบอกว่าเข้าใจคุณ” ปฏิกิริยาของตำรวจหญิงคนนี้แตกต่างจากอีกสองคนจริง ๆ “เข้าใจว่าคุณในฐานะคนที่ชีวิตคู่ล้มเหลว ดีใจแค่ไหนที่ได้เป็นอิสระ ถึงกับอยากช่วยฆาตกรให้หนีพ้นโทษตามกฎหมาย……”
พูดแบบนั้นไม่ได้ เหยียนจื่อชิงรีบโต้ทันที “ฉันไม่ได้ช่วยเขา!”
หลิงอู๋โหยวเหลือบมองเธอ
“……ก็ขอให้คุณเข้าใจด้วยว่า กรมตำรวจเมืองไห่โจวทุ่มกำลังคนและงบประมาณไปกับคดีนี้มากแค่ไหน รวมถึงชีวิตของชาวไห่โจวผู้บริสุทธิ์มากมายที่อาจตกอยู่ในอันตรายเพราะฆาตกร คุณรู้ไหมว่านอกจากคุณแล้ว ยังมีอีกสองครอบครัวที่ตกเป็นเหยื่อของเขา แถมยังมีเด็กหญิงอายุสิบขวบถูกฆ่าด้วย”
เหยียนจื่อชิงยังคงนิ่งเฉยกับสองประโยคแรก จนกระทั่งหลิงอู๋โหยวเอ่ยคำสำคัญว่า “เด็กหญิงอายุสิบขวบ” เธอถึงกับชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
“……เป็นไปได้ยังไง เขาไม่มีทางฆ่าเด็กหรอก”
หลิงอู๋โหยวถาม “ใคร?”
“ฉันไม่รู้ว่าเป็นใคร” เหยียนจื่อชิงเบือนหน้าหนี “แค่ตอนที่ฉันติดต่อกับเขา ฉันรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนที่จะฆ่าเด็กผู้บริสุทธิ์”
ตำรวจน้อยเว่ยถาม “เขาพูดอะไรถึงทำให้คุณคิดแบบนั้น?”
“ฉันไม่ค่อยเข้าใจว่าเขาหมายความว่ายังไง เขาบอกว่า……” เหยียนจื่อชิงขมวดคิ้ว “ตัวเด็กเองไม่มีความผิด แต่ความทุกข์ที่เกิดขึ้นเพราะการมีอยู่ของเด็กต่างหากที่ไม่ใช่”
ฉือซีกวานทำหน้างง