กวนจื่อผิง: “??? คนล่ะ??? ออกมาให้หมด!! (รูปยกโต๊ะ)”
หลิงอู๋โหยวหันไปมองฉือซีกวานที่กำลังขับรถ “พี่ฉือ พี่กวนบอกว่า...”
ฉือซีกวานที่รู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไร ทำหน้าขึงขัง “ผมกำลังขับรถอยู่นะน้องหลิง มีเรื่องอะไรไว้ค่อยคุยหลังทำคดีเสร็จนะ หลังทำคดีเสร็จแล้วค่อยคุย”
หลิงอู๋โหยว: ...
เธอไม่ได้ใส่ใจอะไร จึงตอบในกลุ่มไปว่า “งั้นฉันไปกับคุณก็ได้ @กวนจื่อผิง”
กวนจื่อผิงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ยังไงน้องหลิงก็ดีที่สุด ไม่เหมือนคนบางคน คนบางคน แล้วก็คนบางคน”
หลิงอู๋โหยวกลัวว่าทุกคนจะอ่านไม่เข้าใจ เลยช่วยแท็กอีกสามคนที่เหลือในกลุ่มให้เขา
กวนจื่อผิง: “... (รูปแมวเขิน)”
สือหยวนถูกแท็กจนต้องโผล่มา “ขอโทษนะพี่กวน เมื่อกี้ผมไม่ได้ดูโทรศัพท์ ผมก็ไปกับคุณด้วย”
กวนจื่อผิงส่งรูปนิ้วโป้งให้เขา
ซ่งเว่ยอันก็โผล่มาบ้าง “(รูปยิ้ม) ว่างมากหรือไง กลับมาช่วยฉันกรอกแบบฟอร์ม”
ในที่สุดกลุ่มก็เงียบลง
รถแล่นเข้าสู่ถนนหลิวซ่าง ตอนลงทะเบียนกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านหลิวซ่าง เจ้าหน้าที่หนุ่มที่ดูอายุแค่ยี่สิบสามสิบก็ถามอย่างกระวนกระวายปนสงสัยว่า
“คุณตำรวจ หมู่บ้านเรา... มีเรื่องอะไรอีกแล้วเหรอครับ ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นเมื่อปีก่อน คนที่ไม่ใช่เจ้าของบ้านเข้าออกหมู่บ้านก็ต้องลงทะเบียนกันหมด กฎระเบียบของเราก็เข้มงวดขึ้น...”
ฉือซีกวานเซ็นชื่อกับเบอร์โทรศัพท์เสร็จ ก็ส่งสมุดคืนให้เขา “ไม่มีอะไรหรอกครับ เราแค่มาทำธุระนิดหน่อย”