ฉือซีกวานรีบบอกที่อยู่ แล้วถามว่า “มีอะไรคืบหน้าเหรอ”
“ยังไม่แน่ใจ” หลิงอู๋โหยวตอบอย่างระมัดระวัง “แต่เราสงสัยว่าโหยวหลี่ซวงเอาของไปที่โรงพยาบาล แล้วอาศัยจังหวะนั้นทำลายทิ้ง”
น้ำเสียงของฉือซีกวานเจือความสงสัย “แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้ถืออะไรมาเลยนี่”
หลิงอู๋โหยวตอบว่า “กระโปรงยาวซ่อนของได้ตั้งเยอะ”
ฉือซีกวานนึกถึงกระโปรงยาวเนื้อหนาที่โหยวหลี่ซวงใส่ในวันนั้น...ให้ตายสิ
เขาคงไม่ถึงขั้นยกกระโปรงคนอื่นขึ้นดูหรอก
หลิงอู๋โหยวขอให้ฉือซีกวานดึงวิดีโอจากกล้องบันทึกการปฏิบัติหน้าที่ ตอนที่เขาพาโหยวหลี่ซวงไปโรงพยาบาลมาให้ดู ฉือซีกวานรับปากทันทีแล้ววางสาย
ไม่นานนัก ฉือซีกวานก็ส่งวิดีโอความยาวรวมหนึ่งชั่วโมงห้านาที แบ่งเป็นสองตอน ลงในกลุ่ม “เชอร์ล็อกไห่โจว” เขาตัดต่อคร่าว ๆ โดยเลือกเฉพาะช่วงที่มีโหยวหลี่ซวงอยู่ในภาพ
ภาพแรกที่หลิงอู๋โหยวเห็นคือตอนพวกเขาเพิ่งมาถึงห้อง 1802 อาคารสี่ หมู่บ้านสิงหัว โหยวหลี่ซวงนั่งแหมะอยู่หน้าประตู หลิงอู๋โหยวดูซ้ำอย่างละเอียดหลายรอบ แต่ก็ยังมองไม่ออกว่ามีอะไรซ่อนอยู่ใต้กระโปรงหรือไม่ เพราะอีกฝ่ายนั่งอยู่ แถมเนื้อผ้าก็ค่อนข้างหนา
แน่นอนว่าในช่วงหลังมีภาพตอนเธอลุกขึ้นเดินด้วย แต่ดูกว้าง ๆ แล้วก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติ
หลิงอู๋โหยวคำนวณดู บุหรี่หนึ่งคอตตอนยาว 27.5 เซนติเมตร กว้าง 8.5 เซนติเมตร สูง 4 เซนติเมตร เมื่อเทียบกับส่วนสูงของโหยวหลี่ซวงแล้ว ขนาดเท่านี้ผูกไว้ที่ต้นขาได้สบาย แต่ถ้าผูกไว้ด้านนอก ขอบกระโปรงก็จะเห็นรอยนูนได้ง่าย ตำแหน่งที่เหมาะที่สุดจึงเป็นด้านในของต้นขา