คุณปู่เตียงหมายเลขสองด้านขวากำลังฟังหนังสือเสียงอยู่ พอเธอทำแบบนั้นเข้าก็หมดอารมณ์จะฟังต่อ เขาเป็นคนชอบเข้าสังคมและคุยเก่ง พอเห็นดังนั้นก็อดสงสัยไม่ได้ จึงถามว่า “สาวน้อย มาทวงหนี้หรือจ๊ะ?”
สือหยวนหันไปมอง: พรืด
หลิงอู๋โหยวเหลือบมองเขา แล้วพูดกับคุณปู่ว่า “ก็เกือบใช่ค่ะ มีคนเอาของของฉันไป ฉันเลยมาตามคืน”
คุณปู่อยากรู้มาก จึงถามต่อว่า “ของอะไรหรือ?”
หลิงอู๋โหยวไม่ตอบ แต่หยิบภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดที่ถ่ายจากโทรศัพท์ เป็นภาพด้านหลังของคุณป้าคนนั้นให้เขาดู “คุณปู่เคยเห็นคุณป้าคนนี้ไหมคะ?”
“รอเดี๋ยวนะ” คุณปู่หยิบแว่นสายตายาวบนตู้ข้างเตียงมาสวม แล้วโน้มหน้าเข้าไปดูหน้าจอโทรศัพท์ของหลิงอู๋โหยว ก่อนอุทานอย่างตกใจว่า “นี่ภรรยาฉันนี่นา!”
หลิงอู๋โหยว: ?
สือหยวน: ?
บังเอิญอะไรขนาดนี้!
ดวงตาเล็ก ๆ งุนงงของคุณปู่กะพริบอยู่หลังแว่น เขานึกถึงคำพูดของหลิงอู๋โหยวเมื่อครู่ แล้วจู่ ๆ ก็เริ่มร้อนใจ “เธอบอกว่า... ภรรยาฉันเอาของของเธอไปหรือ? ของอะไร? ฉะ ฉันจะรีบให้เขาเอามาคืนเดี๋ยวนี้เลย! สาวน้อย อย่าเพิ่งแจ้งตำรวจนะ! ค่อย ๆ คุยกันดี ๆ...”
ตำรวจตัวจริงอย่างหลิงอู๋โหยว: “ค่ะ แค่คืนของให้ฉัน ฉันก็กลับแล้ว”
ตำรวจตัวจริงอย่างสือหยวน: “เป็นอย่างนี้ครับคุณปู่ ภรรยาของคุณปู่เคยเอาบุหรี่มาหนึ่งคอตตอนกับซีอิ๊วหนึ่งขวดกลับมาหรือเปล่าครับ?”
พอได้ยินอย่างนั้น คุณปู่ที่ยังลังเลและไม่ค่อยเชื่อในตอนแรกก็เบิกตาโพลงทันที