“อาจจะเปื้อนเลือดอะไรทำนองนั้นหรือเปล่า”
ทั้งสองเดินจากด้านหลังเข้าไปในตึกสี่ สือหยวนคาดเดาว่า “เห็นได้ชัดว่าบุหรี่นั่นซื้อมาให้เหมาเหวยกัง ท่าทางตอนเสียชีวิตเหมือนกำลังเดินจากห้องครัวไปห้องนั่งเล่น บางทีเขาอาจกำลังจะไปหยิบบุหรี่ที่วางอยู่บนโต๊ะกลาง แล้วถูกฆาตกรที่หยิบอาวุธจากในครัวลอบทำร้าย”
“ถุง...หรือไม่ก็ซองบุหรี่เปื้อนเลือด ฆาตกรคงจัดการลำบาก” หลิงอู๋โหยวเสริมความคิดของเขา “เลยต้องทิ้งไป แล้วเลือดที่กระเด็นโดนตัวฆาตกรล่ะ?”
สือหยวนนึกอะไรขึ้นมาได้ “จริงสิ ตอนโหยวหลี่ซวงแจ้งความ เสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่เป็นชุดเดียวกับที่ใส่ในภาพจากกล้องวงจรปิดในลิฟต์ ผมจำได้ว่าตรงคอเสื้อคาร์ดิแกนของเธอในภาพมีคราบเล็ก ๆ ที่เห็นชัด คล้ายคราบน้ำมันที่ซักไม่ออก แล้วตัวที่เธอสวมอยู่ตอนนี้ก็มีเหมือนกัน”
เพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้มองผิด เขาเสริมว่า “ผมตรวจประวัติการซื้อของโหยวหลี่ซวงด้วย ชุดนี้เธอซื้อจากแอปล่าสมบัติ ซื้อมาแค่ชุดเดียว มีคาร์ดิแกนซับในกับกระโปรง ชุดละ 148 บาท ถูกเกินไปหน่อย”
หลิงอู๋โหยวเลิกคิ้วแล้วถามขึ้นกะทันหัน “คุณจำได้ไหมว่าร้านไหน?”
สือหยวนนึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบอกชื่อร้าน
หลิงอู๋โหยวพยักหน้า จดจำไว้ในใจ พลางคิดว่าชุดสามชิ้นราคา 148 บาทนี่คุ้มเกินไปแล้ว ไม่รีบกดซื้ออีกเหรอ?