หลิงอู๋โหยวถามว่า “เมื่อคืนวันก่อน หรือก็คือคืนวันที่ 16 ตั้งแต่ห้าทุ่มถึงตีสาม คุณอยู่ที่ไหน”
พอเริ่มซักเรื่องหลักฐานว่าไม่อยู่ที่เกิดเหตุ ซูหลินเฉิงก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ช่วงเวลานี้คนปกติก็คงพักผ่อนอยู่ที่บ้านกัน... ผมอยู่คนเดียวครับ”
ตำรวจน้อยเว่ยถาม “หมอซูยังไม่ได้แต่งงานเหรอครับ”
หมอซูตอบเสียงอ่อย “...วาสนายังมาไม่ถึงครับ”
สือหยวนกล่าว “รบกวนขอที่อยู่บ้านของคุณด้วยครับ เราจะได้สะดวกตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิด”
ซูหลินเฉิงตอบอย่างกระอักกระอ่วน “ผมอยู่หมู่บ้านกุหลาบครับ ขับรถกลับจากโรงพยาบาลแล้วเข้าทางประตูหลังของหมู่บ้านจะสะดวกกว่า ตรงนั้นไม่มีกล้องวงจรปิด”
หมู่บ้านกุหลาบเป็นหมู่บ้านบ้านเดี่ยวชื่อดังของเมือง บ้านแต่ละหลังเป็นกรรมสิทธิ์ส่วนตัว ย่อมไม่มีใครติดตั้งกล้องวงจรปิด
“อยู่ดีนี่นา” หลิงอู๋โหยวพยักหน้า “งั้นก็ไม่มีหลักฐานว่าไม่อยู่ที่เกิดเหตุสินะ”
ซูหลินเฉิงกล่าว “ผมเลี้ยงหมาหนึ่งตัวกับแมวสองตัวครับ”
หลิงอู๋โหยวถาม “อ้อ พวกมันพูดได้เหรอ”
ซูหลินเฉิง “เรื่องนั้น...”
หลิงอู๋โหยวกล่าว “ต่อให้พูดได้ก็ใช้ไม่ได้ เข้าข่ายต้องสงสัยว่าช่วยปกปิดความผิด”
ซูหลินเฉิง “...”
สือหยวนถาม “หมอซูไม่ได้จ้างคนรับใช้ไว้ที่บ้านหรือครับ”
“ไม่ได้จ้างครับ” ซูหลินเฉิงตอบ “ผมจะจ้างบริษัททำความสะอาดมาทำความสะอาดใหญ่เป็นระยะ ปกติผมชอบอยู่คนเดียว”
ตำรวจน้อยเว่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ให้ความเห็นอย่างเป็นกลาง “ชอบอยู่คนเดียวก็ตรงกับลักษณะของฆาตกรต่อเนื่องเหมือนกันนะครับ”