“รองเท้าไม่ใช่ของที่เสียหายง่าย” สือหยวนมองเธอด้วยสายตาสงบนิ่ง “ถ้ามองจากมุมของจางอวี่อันกับอีกสองคน ถ้าพวกนั้นอยากทำให้คุณรู้สึกขัดใจ ก็คงเลือกทำลายรองเท้าที่คุณใส่บ่อย ๆ ในจุดที่เห็นได้ง่าย แบบนี้ถึงจะทำให้คุณไม่พอใจ ใช่ไหม”
ใช่
คำพูดของเขาทำให้อ้ายรั่วอวี่นึกถึงรองเท้าคู่โปรดของตัวเองขึ้นมาทันที บนนั้นมีคราบโคลนและสิ่งสกปรกอื่น ๆ ที่ขจัดออกยาก อีกทั้งตรงขอบรองเท้ายังมีคำหยาบเขียนอยู่หลายคำ
“ไปตายซะ อีร่าน”
น่าขำจริง ๆ ลองฟื้นขึ้นมาดูสิว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่ตาย
ในแววตาของอ้ายรั่วอวี่มีความสะใจแฝงอยู่จาง ๆ เธอซ่อนความรู้สึกนั้นไว้ แล้วแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ฉันไม่รู้เรื่องรองเท้าจริง ๆ คุณเตือนฉันขึ้นมาแบบนี้ ฉันต้องกลับไปดูให้ดีแล้วว่ารองเท้าหายไปคู่ไหน จะให้พวกนั้นชดใช้คืนมาให้ได้”
น้ำเซรั่มบำรุงผิวกับรองเท้าคงถูกทิ้งไปนานแล้ว เรื่องนี้ทั้งสองฝ่ายไม่มีหลักฐาน จะถามก็ต้องถาม แต่ไม่จำเป็นต้องซักไซ้ให้มากความ
สือหยวนจึงเปลี่ยนเรื่อง “วันนี้ตั้งแต่บ่ายสามโมงสิบห้าถึงห้าโมงเย็น คุณอยู่ที่ไหน”
อ้ายรั่วอวี่ตอบว่า “ฉันไปเที่ยวชมพิพิธภัณฑสถานเมืองไห่โจว วันนี้มีนิทรรศการพิเศษจัดแค่ช่วงเวลาจำกัด ตอนเริ่มคาบพลศึกษาฉันไปเซ็นชื่อแล้วก็โดดเรียนออกมา มีทั้งบันทึกซื้อตั๋วกับบันทึกการนั่งรถไฟใต้ดิน ในพิพิธภัณฑ์ก็น่าจะมีกล้องวงจรปิด หลักฐานว่าไม่อยู่ที่เกิดเหตุของฉันแน่นพอแล้วใช่ไหม”
สือหยวนยิ้มขอโทษเธอ “ขอโทษนะครับ นักศึกษาไอ้ ตอนนี้หลักฐานว่าไม่อยู่ที่เกิดเหตุของผู้ต้องสงสัยไม่ใช่หลักฐานที่คดีนี้ต้องพิจารณา”
“ทำไมล่ะ” อ้ายรั่วอวี่ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูประหลาดใจอยู่บ้าง “จางอวี่อันตายยังไง”