“ฉันเอง ฉันเอง!” เธอแสดงท่าทีร้อนรนเล็กน้อย “ก็คือเสี่ยวอวี่ที่เคยอยู่ชั้นบนบ้านคุณไง!”
เสี่ยวอวี่?
หลิงอู๋โหยวพยายามนึกย้อนดู ก่อนจะพบเด็กหญิงตัวผอมบางคนหนึ่งในซอกมุมของความทรงจำในที่สุด ที่เธอไม่ค่อยมีความประทับใจนักก็เพราะไม่เคยพูดคุยกับอีกฝ่ายสักกี่คำ ยิ่งหลังจากเข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็ไม่เคยกลับบ้านอีกเลย ถึงอย่างนั้นเธอยังพอจำหน้าตาเดิมของเด็กหญิงได้บ้าง จึงยากจะเชื่อมโยงกับใบหน้าตรงหน้าได้
“คุณไปทำศัลยกรรมมาเหรอ”
“พี่อู๋โหยวตาดีจริง ๆ!” อ้ายรั่วอวี่นั่งลงตรงหน้าเธอพร้อมรอยยิ้ม “หลัก ๆ ก็ทำตาสองชั้น แล้วก็เติมบริเวณฐานจมูกนิดหน่อย ทำหัตถการเสริมความงามอีกเล็กน้อย... สวยขึ้นเยอะเลยใช่ไหม”
หลิงอู๋โหยวมองสำรวจเธอ “ก็จริง”
“ดีใจจัง!” อ้ายรั่วอวี่พูด “พี่อู๋โหยวยังจำฉันได้ด้วย”
หลิงอู๋โหยวตอบตามตรง “เกือบลืมแล้ว”
เพราะทั้งสองแทบไม่มีโอกาสเกี่ยวข้องกัน ในความทรงจำของหลิงอู๋โหยว เสี่ยวอวี่เป็นเด็กผู้หญิงขี้อาย ที่บ้านมีน้องสาวกับน้องชายอย่างละคน บางครั้งเธอจะเห็นเสี่ยวอวี่จูงมือน้องสาวกลับบ้านหลังเลิกเรียน
อาจเพราะได้เจอคนคุ้นเคยอีกครั้ง หลิงอู๋โหยวในฐานะผู้ใหญ่จึงอดทักทายตามมารยาทไม่ได้ “ช่วงหลายปีมานี้เป็นอย่างไรบ้าง”
อ้ายรั่วอวี่ยิ้มจนหางตาโค้ง “ตั้งแต่น้องชายฉันตายไป ชีวิตก็ดีขึ้นเยอะเลย”
หลิงอู๋โหยวประหลาดใจเล็กน้อย “ว้าว ยินดีด้วยนะ”
ในที่สุดความปรารถนาที่เธอมีมาหลายปีก็เป็นจริงแล้ว