“มันยืนยันอะไรไม่ได้จริง ๆ” หลิงอู๋โหยวกะพริบตา “แต่ช่วยให้เราคาดเดาได้หลายอย่าง สมมติว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจี่ยเหรินกับเสี่ยวไป๋ไม่ได้แย่อย่างที่เจี่ยซีกวานพูด ตรงกันข้าม พวกเขาเข้ากันได้ดีเหมือนในรูปถ่าย เราก็ลองตั้งสมมติฐานที่กล้าหาญสักข้อ…”
“สำหรับชายชราที่ใกล้ตายและชอบแกล้งคน อย่างซ่อนจดหมายลาก่อนแล้วจัดเกมสี่มุมอะไรทำนองนั้น เขาย่อมไม่พอใจที่ญาติมิตรไม่ใส่ใจเขาก่อนตาย ยิ่งตอนนั้นคนที่อยู่เป็นเพื่อนเขานานที่สุดกลับเป็นเสี่ยวไป๋กับพ่อบ้านเจี่ย…”
“จึงมีเหตุผลให้เดาว่า ที่จริงเจี่ยเหรินแบ่งทรัพย์สินส่วนใหญ่ให้พวกเขาสองคน ถึงได้เสนอเกมไร้สาระอย่าง ‘หาเงินมรดกเจอแล้วแก้ไขจำนวนเงินได้’ แต่สำหรับพ่อบ้านเจี่ย พวกคุณคงตำหนิเขามากไม่ได้ อย่างไรเสียเขาก็ดูแลเจี่ยเหรินมานานจริง ๆ”
“แต่เสี่ยวไป๋… มันก็แค่สุนัขตัวหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรถึงได้รับมรดกเท่า ๆ กับพวกคุณ?” หลิงอู๋โหยวมองซ่งเว่ยอัน ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ให้เขา “เพราะอย่างนั้นคุณถึงโกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ถึงขั้นทุบรถ แล้วคิดจะลงมือกับลูกชายที่ป่วยเป็นโรคทางจิตของตัวเอง…”
“อย่างไรเสีย ฆ่าสุนัขตัวหนึ่งก็ไม่ได้รับโทษอะไรมากมาย แต่ทรัพย์สินที่อยู่ในชื่อของสุนัขตัวนั้นจะถูกจัดสรรใหม่ สำหรับคุณแล้ว นี่คุ้มค่ามากทีเดียว”
“แน่นอน ทั้งหมดนี่เป็นแค่ข้อสันนิษฐานของฉันเท่านั้น” หลังพูดมามากมาย หลิงอู๋โหยวก็ผ่อนลมหายใจช้า ๆ “แต่โชคดีที่นี่เป็นเกมฆาตกรรมสวมบทบาท สุดท้ายแค่ลงคะแนนเลือกคนร้ายก็พอ ไม่ต้องใช้หลักฐานชี้ขาด แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน คุณว่าไหม หัวหน้าหน่วยซ่ง?”